سرّ شهادت حضرت علی اصغر وتفاوت واقعه عاشورا با سائر وقائع

«لا یَسبِقهُم مَن کان قبلهم و لا یَلحَقُهُم مَن أتی بعدهم.»¹

به‌خاطر این قضیّه است که یک سر سوزن ناخالصی نبود یعنی اینهایی که در روز عاشورا با امام حسین بودند با تغییر و تحولات شرایط هر قسمی‌که می‌شد، همان بودند! امام حسین پیروز می‌شد بودند؛ امام حسین نبود، بودند نمی‌شد بودند امام حسین نمی‌دانم [جنگ] می‌کرد کیفیّتش به هر نحوی که بود، بودند! زخمها را خوردند دوباره زنده می‌شدند همین بودند؛ سه باره این درد و إلم را می‌کشیدند همین بودند؛ همه‌اش همین بودند دیگر هیچ تفاوتی نداشتند. ادراکشان نسبت به موقعیت امام حسین عارفاً بحقّه بود.

مقام تسلیم، نقطۀ اشتراک اصحاب امام‌حسین 

البتّه خود اینها در مقام معرفت هم خب تفاوت داشتند ولی در آن مرتبه‌ای از معرفتی که بتواند دنیا را کنار بگذارد در این حد، جان را کنار بگذارد، زن و فرزند را کنار بگذارد و تعلقات را کنار بگذارد در این مرتبۀ از معرفت! تغییر و تحولات در آنها تأثیری نداشت، هیچ! ابدا! دنیا با تمام ظواهرش، با تمام مسائلش.

ما حالا به مراتب معرفت بالا کار نداریم خب البتّه بین حبیب بن مظاهر و حرّبن یزید فرق می‌کند در آن شکی نیست. بین افرادی که در آنجا بودند حالا با حضرت ابالفضل خب تفاوت است با حضرت علی اکبر تفاوت است اینها مسائلی است مخصوص به خود آنها است. حضرت علی اکبری که تالی تلو امام بود. در عباراتش و در زیارتش [اين مسئله] وجود دارد² تالی تلو امام خب تفاوت دارد؛ یعنی مسئله [عادی] نیست؛ ولی صحبت در مقام تسلیم است که این مقام تسلیم تا کجا حد می‌خورد؟! این مقام تسلیم حدّ نداشته! مقامی‌که به امامش بگوید: «هر کاری تو می‌خواهی بکن» این را می‌گویند مقام تسلیم! هر کاری می‌خواهی بکن، تو اراده‌ات تعلق گرفته، یک دفعه من را بکشی، بکش! دو دفعه می‌خواهی، ده دفعه، آتش بزن، هر چه؛ زنم را بگیر، بچه‌های من را بگیر و بده، ببخش! در این مرتبه مانند اصحاب روز عاشورا نیامد و نخواهد آمد. این آن چیزی است که کلام، کلام معصوم است.