شرح و تفسير فقره ( فمعکم معکم لا مع غيرکم) از زيارت جامعه کبيره (مشهد مقدس)

 فدای معشوق نمی‌كند، هنری نیست، این چیزهای عادی است. این همه مسائلی كه اتّفاق می‌افتد، این همه انتحارهایی كه می‌شود، این همه قضایایی كه اتّفاق می‌افتد به خاطر همین مسائلی كه داریم مشاهده می‌كنیم، خب اینها ... حالا اینجا در یك جایی است كه جا دارد، ارزشش را دارد! توجه فرمودید.

 اگر قرار باشد كه به شخصیت امام اهانت بشود یا به شخصیت انسان؛ انسان باید بخرد، اگر قرار باشد تعرضی بشود، انسان باید به خود بگیرد، هر چه دارد و ندارد این مِلك طِلق امام علیه‌السّلام است و انسان صفرالكف، هیچ در دست نباید داشته باشد و همه چیز باید او باشد، تازه این مسأله اوّل راه است، تازه این قضیه شروع مطلب هست. البتّه خُب این مطلب به جاهای باریك كشیده می‌شود، یك مسائل دیگری هم هست، كه خُب حالا، آن جای خودش را دارد! توجه فرمودید.

 لذا وقتی كه انسان خودش را در مسیر امام قرار داده، خود به خود باید تمام آنچه را كه احساس می‌كند برای تثبیت موقعیت خودش لازم است، [جامه عمل بپوشاند]. بالاخره انسان حالات مختلف دارد، حالات مختلف دارد، كم می‌شود، زیاد می‌شود، انسان نسبت به افراد مختلف ... شما یك نفر را از دوستانتان را هر روز ببینید یك‌جور به او علاقه دارید، یكی را ماهی یك‌دفعه ببینید یك‌جور دیگر علاقه دارید، یكی را سالی یك‌دفعه ببینید؛ بله؟ سالی یك‌دفعه هم ندیدی باكتان نیست، همین‌قدر كه در خیابان: سلام علیكم، بَه‌بَه كجایی، حال شما چطور است، آقا خدمت نمی‌رسیم؟ بله ما هم خدمت نمی‌رسیم! هیچی، تمام می‌شود می‌رود، او می‌رود از آن‌طرف، این هم می‌رود از این‌طرف. خُب دوباره می‌رود سال بعد، دوباره سال بعد! خُب این هم یك‌جور محبت است. خُب اینها همه مراتب فرق می‌كند.

 ما نسبت به امام چه‌جور باید از این مراتب را داشته باشیم؟ همان سالی یك‌دفعه كافی است؟ هان؟ نود و نه درصدمان این‌طوری هستیم، ما نسبت به امام همان سالی یك‌دفعه‌ای هستیم. همین‌قدر كه امام را ببینیم بَه‌بَه یا رسول اللَه، امام حسین، امام سجاد، حالتان چطور است؟ حال پدرتان چطور است، نمی‌دانم بچّه‌ها خوب هستند ...؟! این حرف‌ها و بعد هم خداحافظ شما، دعا بفرمایید إن‌شاءاللَه خداوند ختم امور ما را به خیر بگرداند و تمام شد و رفت. باور كنید! باور كنید!