شرح و تفسير فقره ( فمعکم معکم لا مع غيرکم) از زيارت جامعه کبيره (مشهد مقدس)

 بخواهد به خود شما تعرض كند، چه تعرض فیزیكی یا تعرض شخصیتی و آبرویی؛ بخواهد آبروی شما را ببرد، در یك مجله‌ای، روزنامه‌ای یا فرض كنید نسبت به شما هتك حیثیت، هتك حرمت كند! كی بوده، چی بوده، بلند شوم بیایم جواب بدهم. حالا كاری نداریم درست گفته، شاید هم درست گفته، ولی می‌گوید كه درست گفته كه بی‌خود كرده درست گفته، این اصلًا نباید به من اهانت كند، نباید توهین كند، نباید! چرا؟ چون ما وجود خود را نسبت به بقاء خود قبول داریم، باور داریم.

 اگر همین‌جور كه خودمان را قبول داریم، همین‌جور اماممان را قبول داشتیم، اماممان را. امام ناموس عالم وجود است، و انسان نسبت به ناموسش غیرت دارد. یكی بیاید و بگوید كه: آقا مثلًا خانم شما فلان حرف را زده، خلاف كرده؛ شما رنگتان قرمز می‌شود، سرخ می‌شود، برافروخته می‌شوید، متعرض می‌شوید: یعنی چه، خجالت بكش، این حرف‌ها چیست كه می‌زنی و فلان!

 حالا اگر بگوید آقا فلان كس نسبت به یك خانمی در یك شهری این‌طوری كرد! خُب كرده كه كرده، دیگر این حرف را زده كه زده به ما چه. چرا ما بیاییم حالا اخلاق خودمان را خراب كنیم، خون خودمان را كثیف كنیم، راجع به یك بنده خدایی كه كاری هم به ما ندارد، حالا چرا ما به او كار داشته باشیم! چرا؟ چون در درون ما قرار ندارد، شخصیت او در درون ما قرار ندارد، او ناموس برای ما نیست، ناموس مال یكی دیگر است. می‌گوییم: خودش برود دفاع كند، شوهرش برود دفاع كند، پسرش برود دفاع كند، حرفی زدند برود دفاع كند، به من چه مربوط است، بیاید این كار را انجام دهد!

 امام‌علیه‌السّلام و راه امام ناموس انسان است. یعنی خطیرترین و حساس‌ترین و باورمندترین و معتقدترین و یقین‌ترین حقیقتی كه می‌توان تصور كرد، آن حقیقت ولایت امام علیه‌السّلام است‌. خُب مسأله چیست؟ یعنی اگر قرار بشود مسأله دائر باشد بین اینكه به انسان بد بگویند یا به امام بد بگویند، آدم باید چه بگوید؟ به ما باید بد بگویند، چرا به امام بد بگویند؟ به انسان تعرض بشود یا به امام تعرض شود؟ به ما تعرض بشود.