سه اصل اساسی در مکتب عرفانی علامه طهرانی

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

الحمد لله رب العالمین

و صلی الله علی سیدنا ونبینا ابی القاسم محمد

و علی آله الطیبین الطاهرین و لعنة علی اعدائهم اجمعین

﴿قَالَتِ ٱلۡأَعۡرَابُ ءَامَنَّا قُل لَّمۡ تُؤۡمِنُواْ وَلَٰكِن قُولُوٓاْ أَسۡلَمۡنَا وَلَمَّا يَدۡخُلِ ٱلۡإِيمَٰنُ فِي قُلُوبِكُمۡ﴾¹ ای کسانی که ایمان آورده‌اید، نگویید ما از جملۀ مؤمنان هستیم درحالی‌که هنوز ایمان در قلب شما رسوخ و نفوذ نکرده و داخل نشده است.

اهتمام آیةالله طهرانی به تبیین دقیق مطالب و مقابله با شبهات

از آنجایی‌که احتمال دارد مطالبی که خدمت رفقا می‌رسد ـ چنانچه شنیده شده ـ در نقل مطالب از بنده بدون تعمّد کم و زیادهایی شده باشد و ممکن است آنچه که دقیقاً مورد نظر بنده هست با اختلافاتی خدمت رفقا برسد، لذا یکی از فوائد این سفر بنده که فعلاً توفیق سالی یک بار آن را داریم [این است که رفقا و دوستان مطالب را از زبان خود بنده بشنوند.] حالا اگر توفیق ما زیادتر بشود، طبعاً برای ما مایۀ خوش‌وقتی است، چون من وقتی که رفقا را زیارت می‌کنم واقعاً نشاط مجددی پیدا می‌کنم و شارژ می‌شوم. این را جّداً می‌گویم و من اهل تواضع و مسامحه نبودم و نیستم و اگر خود به مطلبی اعتقاد ندارم تا به حال مطرح نکرده‌ام. إن‌شاءالله هم همین‌طور بماند. هرچه بر سر ما می‌آید از این تملّق‌گویی‌ها آمده است.

این گونه سفرها یک فایده‌اش این است که رفقا و دوستان مطالب را از زبان خود بنده بشنوند که دیگر جای شبهه و شک ـ با حمل بر صحّت با حفظ امانت ـ و و تغییراتی که ممکن است براساس فهم در عبارت پیدا بشود، طبعاً به این کیفیت نخواهد بود. به‌خاطر همین است که بنده هم در طهران ـ‌ چنانچه رفقا لابد مطالب به نظرشان می‌رسد چون این مسائل منتشر می‌شود ـ در جلساتی که در خدمت مخدّرات طهران هستم ـ‌ هر دو سه ماهی یک بار جلسه تشکیل می‌شود و بنای مجلس بر سوال و پاسخ است ـ در هر زمینه‌ای غیر از آن مسائلی که ارتباطی به ما ندارد و ضرورت هم ندارد که انسان خود را درگیر آن مسائل کند، بقیۀ مطالب در هر زمینه‌ای خود بنده بالشّخصه پاسخ‌گو هستم؛ چه مسائل فقهی یا مسائل اجتماعی و یا همین‌طور مسائل سلوکی و عرفانی و یا تا حدودی مسائل فلسفی.