شب قدر، تجلی مشیت الهی و نزول مقدرات

اما اگر وسیله‌ای باشد که بتواند در یک لحظه تمام مطالبی که در نوار است منتقل کند، از تحت این قاعده خارج می شود. آن وسیله دیگر مافوق زمان است. البته به‌عنوان مثال عرض کردم. اگر دستگاهی باشد که آن دستگاه یک‌مرتبه یک ساعت مطلب را منتقل کند به یک دستگاه دیگر, یک ساعت مطلب را در یک لحظه منتقل کند به یک نوار دیگر، از تحت این قاعده بیرون می‌آید.

حال اگر ما توانستیم با دید و اشراف دیگری بر مطالبی که در این نوار است اطّلاع پیدا کنیم، آن‌گاه از تحت قانون و قوانین ماده و صورت و زمان و مکان خارج می‌شویم.

تمام آنچه در این عالم اتّفاق می‌افتد مشمول همین قاعده است؛ یعنی صوَرِ اعیانی و واقعیّت اشیاء، در علم ربوبی و علم پروردگار موجود است؛ [ولی] برای وجود خارجی نیاز به زمان دارد.

محدود نبودن اِشراف اولیای الٰهی به زمان و مکان

امّا برای افرادی که با چشم و ادراک دیگر و با قلب و سِرّ خود بر عوالم ملکوت اشراف و اطّلاع دارند، دیگر زمان و مکان مطرح نیست. آنها وقایع را می‌بینند، همان‌طور که ما الآن می‌بینیم. آنها حوادث را مشاهده می‌کنند، همان‌طوری که ما الآن مشاهده می‌کنیم. آنها نسبت به گذشته و حال و آینده اِشراف دارند, همان‌طوری که ما الآن نسبت به وضع موجود اِشراف داریم. چرا؟ چون آن دید با این دید تفاوت پیدا کرده. آن بینش دیگر بینش زمانی و مکانی نیست. دیگر در آن بینش از گوش و چشم و حواس استفاده نمی‌شود.

وقتی که شما در خواب هستید, آیا خودتان را در خواب می‌بینید یا نمی‌بینید؟! آن چشمی که با آن در خواب خودتان را می‌بینید, آیا همین چشمی است که شب به روی هم می‌گذارید؟! این‌طور نیست. آیا آن گوشی که با آن در خواب می‌شنوید و مسائلی را احساس می‌کنید و دروغ هم نیست و مسائلی است که واقعیّت دارد و برای همۀ ما شاید بارها اتّفاق افتاده, همین گوش است؟! این گوش که کار نمی‌کند! قدرتش بسیار ضعیف است. آیا صحبتی که در خواب می‌کنید با همین زبان است؟! این زبان که بسته است! پس چطور ما فردا می‌گوییم: «دیشب در خواب این را گفتم و آن را گفتم»؟! چرا نمی‌گوییم: «صورت من این را گفت ولی خودِ من نبودم»؟ چرا؟! چون حقیقتِ «خود» و آن وجودِ «خود»، در کالبد و قالب مادّه قرار نمی‌گیرد. آن خودیّتی که از او خبر می‌دهیم, مافوق نزولِ او و تجسّد او در مادّه و عالم مثال است. فلهذا [وقتی] می‌گوییم: «دیشب شما را در خواب دیدم»، آن شخص نمی‌گوید: «من که در منزل خود خوابیده بودم!» می‌گوییم: «شما را در خواب دیدم»؛ نمی‌گوییم: «عکسِ شما را در خواب دیدم.»