حقیقت احیای ذکر اهل بیت (علیهم السلام)

نتیجه از خودگذشتگی امام حسین در کربلا

در زیارت اربعین، راجع به خود حضرت داریم که «و بَذَلَ مُهجَتَهُ فِيكَ لِيَسْتَنْقِذَ عِبادَكَ مِنَ الجَهالَةِ وَ حِيرَةِ الضَّلالَة¹» قلبش را در راه تو داد، آن حیاتش را، خون قلبش را در راه تو داد، تا اینکه بندگان تو را هدایت کند. هدایت بندگان به امام حسین چه مربوط است؟! بندگان ، بندگان خدا هستند. اگر ما باشیم چه می‌گوییم؟! آقا برو پی کارت هرکس هرچه می‌خواهد بشود، بشود؛ ما برویم وضعمان ـ حالا نمی‌گوییم وضع دنیا، نه! وضع آخرتمان ـ خوب بشود، وضع آخرتمان درست بشود، هرکه هرچه می‌خواهد بشود، بشود. نمی‌گوییم به من چه مربوط است؟! ما را که در قبر او نمی‌خوابانند، او را که در قبر ما نمی‌خوابانند، ما تکلیف خودمان و نامۀ عمل خودمان، بقیّه هم برای خودشان! نمی‌گوییم؟! یک وقت انسان می‌گوید بروم یک نفر را هدایت کنم، دست یکی را بگیرم ولی بعد آن را به حساب خدا می‌گذارد، خب هنر نکرده است. یک چیزی دادیم یک چیزی در مقابلش گرفتیم. یک عمری را صرف کردیم در مقابلش یک چیزی گرفتیم، یک وقتی را صرف یک کسی کردیم، یک ساعت از وقت خود به کسی دادیم، آمده یک مطلبی را، گره‌ای را باز کرده، در مقابلش هم یک اجری گرفتیم، خیلی خب حسابمان دیگر صاف شد، یک چیزی گرفتیم.

حضرت در مقابل چیزی نگرفته است. فقط خودش را داده تا این بندگان هدایت پیدا کنند. چه حیثیّتی باید در حضرت به وجود بیاید تا یک هم‌چنین حرفی بزند؟ غیر از اینکه حضرت در آن حال وجود مُمَثَّل خود پروردگار بوده، هیچ‌گونه توجیهی نمی‌شود کرد. یعنی همان حالت و جنبه‌ای که خدا برای هدایت بندگانش و افاضۀ فیض به مخلوقاتش دارد، امام حسین هم در همان حالت است. آنجا امام حسین دیگر جنبۀ خلقی ندارد، آنجا جنبۀ ربّی پیدا می‌کند. آنجا دیگر جنبۀ نزول آن مقام خالقیّت و مقام رازقیّت و مقام واحدیّت و مقام اعطاء و ... هرچه را که می‌خواهید بگویید، او در آن حال یک هم‌چنین حیثیّتی دارد که می‌تواند یک هم‌چنین مطلبی بگوید، یک هم‌چنین کاری بکند، بیاید از حضرت علی اکبرش هم بگذرد! از حضرت عبدالله رضیع‌اش هم بگذرد! از حضرت اباالفضل‌اش هم بگذرد! تا این حالت را نداشته باشد نمی‌تواند این کار را بکند. این اصلا چیزی فوق امامت است.