حقیقت احیای ذکر اهل بیت (علیهم السلام)

راجع به بعضی از اصحاب سیّدالشّهدا عبارات عجیبی هست، با اینکه بعضی از اینها در کوفه بودند مانند حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه، ولی حضرت در مدینه بودند، و این چه ارتباط قلبی بین اینها بوده است که رفتنِ مثلاً حضرت حبیب بن مظاهر به حسب ظاهر خیلی سنگین بود، یعنی انگار یک رُکنی را حضرت در روز عاشورا با رفتن حبیب از دست دادند. [این در نتیجه] همین اموری که مسائل دنیا و ارتباطات الهی دنیایی را به وجود می‌آورد، [بوده است]. اینها دنیایشان از آخرت ما هم بالاتر است، چه برسد به آخرت که معلوم نیست چه خبر است! بزرگان می‌فرمودند که وقتی که حضرت حبیب بن مظاهر بر روی زمین افتاد، آثار رفتن حبیب، در سیمای سیّدالشّهدا ظاهر و پیدا شده بود. این چه تعلقی بوده که یک هم‌چنین مسئله‌ای باید به وقوع بپیوندد؟! شما خیال می‌کنید اینهایی که در روز عاشورا بودند همین‌طوری، گُتره‌ای یکی از اینجا آمد، یکی از آنجا، یکی از پشت کوه، یکی از درون غار، یکی از درون دریا، این‌طوری بوده؟! اینها هرکدامشان یک نمونه بودند و هرکدامشان یک الگو بودند و جمع شده بودند و این واقعۀ عاشورا را به وجود آورده بودند.

جایگاه امام در نظام هستی

این مسئله به خاطر این بود که یاد خدا در آن حضرت دائماً متمحّض‌تر و متمکن‌تر می‌شد و آن حقایقی که خودِ آن حضرت فقط آنها را استشمام می‌کرد و به آنها توجه داشت و به دنبال آنها می‌رفت ـ که ما اصلا اطلاعی نداریم و فهمش را هم نداریم و نمی‌دانیم که اصلا در چه عالمی‌ روح مقدّسش سیر می‌کرد ـ می‌بیند که به آن مطالب نزدیک می‌شود، به آن قضایا و آن مسائل نزدیک می‌شود، در یک عالم لا یتناهی به او نزدیک می‌شود، در یک فضای لا یتناهی که وعده دادند باید این راه را بروی تا به آنجا تو را ببریم [به آنها نزدیک می‌شود.]