چند نکته از مبانی مکتب عرفان

پس این وسط، امام حسین کجاست؟! امام باقر کجاست؟! امام زمانمان کجاست؟! اینکه شد مجلس کارزار! و در مجلس کارزار چیزی گیر انسان نمی‌آید!

عین همان برنامه‌هایی که بعد از مرحوم آقا [علامه طهرانی] اتفاق افتاد؛ [فردی] بالای منبر می‌رفت و یک ساعت [حرف‌های] مُزخرف تحویل خلق‌الله می‌داد، و تمام حرف‌ها از اول تا آخر باطل و [القای] شیطان بود. وقتی به بعضی اعتراض می‌کردم که: «آقا این چه حرف‌های عوضی‌ای است که این منبری می‌زند؟!» [می‌گفتند:] «بله، من به ایشان می‌گویم!» بعد دوباره همین! این چه منبری است؟! چه امام حسینی است؟! این چه پیغمبری است؟!

اگر قرار بر این مسائل هست، دیگر چرا به خانۀ علامه [طهرانی] برای منبر برویم؟! این ‌همه هیئت، کنفرانس و مجالس دیگر هست؛ این ‌همه حرف‌ها هست، چرا دیگر اینجا بیاییم؟! من که درِ این منزل را برای این چرت‌وپرت‌ها و مُزخرفات باز نکرده‌ام تا در اینجا مسائل خلاف و حزبی و گروهی صحبت شود. نه خودم حالش را دارم و نه بقیّه.

به همراه داشتنِ موبایل در جلسات ممنوع است

ما گفتیم که اینجا نظم دارد و هر کسی که می‌آید باید رعایت کند و احترام کند. گفتم که تو به‌خاطر  اینکه یک رفیقت از تو نرنجد، موبایلت را می‌بری در اطاق دیگر می‌گذاری! مجلس امام حسین این‌قدر ارزش ندارد که وقتی می‌آیی، موبایلت را در ماشین بگذاری، اینجا این‌قدر قِر‌وقِر نکند؟!

اینها را چه کسی باید به مردم یاد بدهد؟! این فرهنگ را چه کسی باید به افراد [آموزش بدهد]؟! درعین‌حال، ما می‌دیدیم [که] بعضی‌ها عمداً در مجلس شرکت می‌کنند و موبایل می‌آورند! این [موضوع] را به بنده گزارش داده‌اند. [موبایل] می‌آورند و صدا در می‌آورد. یا اینکه گفتیم وقتی که منبری صحبت می‌کند، کسی حرف نزند و گوش بدهند.

حتی خادمان جلسات باید سکوت و آرامش جلسه را رعایت کنند

حتی در زمان مرحوم آقا [علامه طهرانی]، ایشان می‌گفتند:

وقتی منبری می‌خواهد صحبت کند یا ذاکر می‌خواهد [ذکر مصیبت] کند، آنهایی که در آبدارخانه هستند و چای می‌دهند هم باید دست از کارشان بکشند، بیایند بنشینند و آن مدح یا مصیبت و ذکر ذاکر را بشنوند، [صحبت] منبری را گوش بدهند و عمل کنند.