چند نکته از مبانی مکتب عرفان

درحالی‌که همان‌طور ‌که ما به افراد اجازه می‌دهیم نظر خودشان را بگویند، افراد هم این حق را به ما می‌دهند که ما هم در نظر خودمان بایستیم؛ و اِلاّ بنده می‌شوم مقلّد! وانگهی، اصلاً همه‌چیز به‌هم می‌ریزد؛ چون این رفیق می‌آید می‌گوید: «آقا بهتر است این کار را بکنید.» می‌گویم: «بسیارخب!» آن یکی می‌آید ضدّش را می‌گوید! بنده چه‌کار کنم؟! یا باید حرف این را بپذیرم یا حرف آن را؛ هر دو هم که نمی‌شود! می‌شود؟! یعنی دو نظر مخالف [را بپذیرم]؟!

اگر بخواهم نظر افراد [را بپذیرم]، گاهی نظر‌های مخالف مطرح می‌شود. همه هم خود را صاحب رأی و مجتهد می‌دانند و کسی دیگر را قبول ندارند! [البته] هرکس می‌تواند اظهار نظر کند و اصلاً سلوک برای همین است؛ سلوک برای این است که فرد بتواند نظرش را ابراز کند و این مسئلۀ جدیدی نیست.

نقل مطالب غلط از مرحوم علامه طهرانی به‌خاطر فهم نادرست و پیش‌فرض داشتنِ افراد است

در زمان مرحوم آقا [علامه طهرانی] هم بنده همین بودم؛ راه و روش بنده همین بود. حتی گاهی اوقات از  نظر نزدیک‌ترین بستگان خودم مورد اعتراض قرار می‌گرفتم؛ مثلاً [می‌گفتند]: «چرا این‌طور صحبت می‌کنی؟!» می‌گفتم: «این نظر، نظر خود آقاست، تو عوضی فهمیده ای!» و معلوم می‌شد که عوضی فهمیده. الآن هم عقیده دارم بسیاری از مطالبی که از مرحوم آقا [علامه طهرانی] نقل می‌شود، همه غلط است. مطالبی نقل می‌شود که خود بنده در آن مجلس حضور داشتم، خودم شنیدم، [اما] آن شخص یک‌طور بیان می‌کند و بنده یک‌طور دیگر! تو‌جه می‌کنید که چقدر ممکن است مطالب عوضی و اشتباه باشد!

مرحوم آقا [علامه طهرانی] در زمان حیاتشان به من فرمودند: «ما در مشهد یک حرف می‌زنیم، این حرف تا به قم می‌رسد، صدوهشتاد درجه زاویه پیدا می‌کند!» به‌خاطر چیست؟! به‌خاطر دستکاری‌ها و کم‌وزیادشدن‌هاست. حالا نگوییم تعمداً، [اما] به‌خاطر عدم فهم صحیح است.

اگر شرکت در جلسات با پیش‌فرض ذهنی باشد، بی‌فایده است