چند نکته از مبانی مکتب عرفان

اگر قرار باشد حرف به گوش کسی برسد، می‌رسد؛ همان صد تا، سیصد تا ضبط، صدای ما را ضبط می‌کنند. الآن هم که آنلاین است و هرکسی بخواهد، در هرجا مطالب را می‌شنود و به گوشش می‌رسد. [اگر] هم این‌طور نباشد، سی‌دی‌ و نوار هست؛ هرکس بخواهد تهیه می‌کند. هرکس بخواهد می‌تواند دنبالش برود و به دست بیاورد. و اگر به دستش نرسید، باید مطلب را در جا‌های دیگر جستجو کند. آن کسی که [واقعاً] به‌دنبالش هست، می‌رسد.

بنده در روز غدیر همین‌جا [گفتم]: کسی که در دلش قصد قربت و نیت خالص و صدق باشد، به مطلوبش می‌رسد. [اگر] من نباشم، دیگری هست؛ و اگر او نباشد، دیگری [هست].

مگر کارهایی که بنده انجام می‌دهم، به حساب خودم است؟! یکی دیگر ما را کوک می‌کند و همان هم ما را نگه می‌دارد. همان که ما را کوک می‌کند و نگه می‌دارد، هزارها نفر دیگر را بهتر و شایسته‌تر از من دارد. آنها هم وسائط و وسایل [هستند]. چه کسی گفته که راه امام زمان فقط منحصر است در من و در مسیر بنده؟!

توصیه‌های آیت‌الله طهرانی، نشأت‌یافته از باورهای یقینی ایشان بود

بله، این را به رفقا عرض کرده ام که نسبت به مطالبی که بنده به رفقا می‌گویم، در روز قیامت می‌توانم جوابش را بدهم؛ این را گفته ام. اما اینکه [بگویم]: «کسی دیگر نیست.» نه! کِی چنین حرفی زده ام؟! غلط می‌کنم، اصلاً من چه می‌دانم آنجا چه خبر است و در آن افق چه مسائلی وجود دارد و چه چیزهایی هست؟!

نحوۀ تعامل آیت‌الله طهرانی در قبال انتقادات دیگران

ما فقط [می‌توانیم] به اندازۀ فهم و سعۀ خودمان، مطالبی را که به‌نظر می‌رسد بگوییم. الحمدلله اگر تا به‌حال اشتباهی هم بوده، خیلی نبوده و شاید قابل عفو و [اغماض] باشد. خود من به رفقا می‌گویم: «اگر مطلب اشتباهی دارم، بیایید به من بگویید!» حتی آنها را دعوا می‌کنم که: «چرا اگر به‌نظرتان اشتباهی [می‌آید، نمی‌گویید]؟!» رفقا هم می‌آیند و می‌گویند: «آقا، به‌نظر ما [این] مطلب شما اشتباه است و اینجا بهتر است این‌طور باشد.» من هم گوش می‌دهم؛ گاهی اوقات می‌پذیرم و گاهی هم نمی‌پذیرم. ما داعی نداریم که هر حرفی را بپذیریم؛ اگر [همه را] بپذیریم، پس می‌شویم دنباله‌دار!