اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

من خدمت رفقا عرض کرده‌ام که در دو جلسه‌ای که خدمت مرحوم حداد بودم و ایشان با من راجع به مطالبی صحبت کردند، از [بین] همۀ آن مطالبی که صحبت کردند، بیشتر روی جنبۀ درسی تکیه کردند. من یک نوجوان هفده‌ساله بودم، [یا] هنوز هفده سالم هم نشده بود. در همان موقع برای من عجیب بود که این بزرگان و اولیای خدا که باید از خدا و پیغمبر و این چیزهایی که ما نمی‌فهمیم [و از آن] بالابالا‌ها بگویند، چرا مرتباً می‌گویند: «دَرسَت را باید خوب بخوانی و روی دَرسَت اتقان کن»؟! من الآن به این مطلب رسیده‌ام که به‌طور  کلی در هر روزی که نسبت به ‌کار‌ها و مسائل و امور و اشتغالاتی که خودم دارم، مُجِدتر باشم و به عبارت دیگر بازدهی کارم بیشتر باشد، حال روحی‌ام در آن روز بهتر است. ([طبعاً] هرکسی اشتغالات خاص خودش را در همان مرتبۀ خودش دارد.) این چیزی است که دیگر برای خود من روشن و واضح است. و این قضیه نسبت به همۀ افراد هم به همین کیفیت است، همه در یک وَتیره است.

ضرورتِ جاری کردنِ معنای «مراقبه» در تمام جزئیات زندگی

چون راه خدا یک راه جُدا و تافتۀ جُدابافتۀ یک‌بُعدی و یک‌منظر و یک‌نگرشی نیست. در راهی که خدا برای انسان تعیین می‌کند، همه‌چیز وجود دارد. شما که می‌خواهید یک آبگوشت بپزید، باید همه‌چیز در آن بریزید؛ نمی‌توانید فقط آب را داخل دیگ بریزید و زیرش را هم روشن کنید و ظهر هم آبگوشت درست شود! نمی‌شود! این نخود می‌خواهد، اول باید بروید نخود بخرید، پیاز بریزید، گوشت و گوجه‌فرنگی و زردچوبه بریزید تا اینکه کم‌کم، این [آماده شود]. حرارتش باید معیّن باشد؛ اگر حرارتش زیاد باشد، سَر می‌رود و می‌سوزد و ته می‌گیرد. اگر حرارتش کم باشد، فایده‌ای ندارد، به حالت نیمه‌پخته درمی‌آید و قابل استفاده نیست؛ اگر بخورید هم نفخ و دل‌درد می‌گیرید. همه چیز می‌خواهد؛ یعنی هم باید موادّ لازم باشد، هم باید حرارت به‌اندازه باشد، هم باید رسیدگی سر وقت باشد.