اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

أعوذُ باللَه مِن الشّیطان الرّجیم

بسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللَه علیٰ سیِّدنا و نبیِّنا أبی ‌القاسمِ المُصطفیٰ محمّدٍ

و علیٰ آلِ ‌بیته الطّیبینَ الطّاهرینَ 

و لعنةُ اللهِ علیٰ أعدائِهم أجمعینَ

الحمدللّه رفقا مطالب را می‌دانند و بر مسائل و مبانی مطّلع هستند و به‌طور کلی قضایا و مطالبی [را] که بزرگان برای مسیر افراد طبعاً مدّ نظر دارند [می‌دانند]. و صحبتی که ما گاه‌گاهی با رفقا در  میان می‌گذاریم، فقط از باب ارتباطی است که احساس می‌کنیم خودِ رفقا به این مسئله متمایل‌اند و تجدید ربط و تعلّق و محبت و مودت [است] با یکدیگر، براساس همان روش و مَمشایی که همه نسبت به آن اطلاع دارند. و الاّ مطلب تازه‌ای که نیست؛ بحمدالله همه‌چیز در دست است و همۀ مبانی برای افراد [مشخص] است.

می‌خواستم راجع به چند مسئله، این مطالب را خدمت رفقا عرض کنم؛ بعضی از آنها گفته شده و بعضی از آنها گفته نشده است. علی‌کل‌حال آنچه در این زمینه مورد نظر بزرگان است بیان شود.

نادرستیِ عمل به تعدادی از دستورات سلوکی و رها کردن سایر دستورات

اگر نظر شریف دوستان باشد بنده در صحبت‌های گذشته این مطلب را بار‌ها خدمت رفقا عرض کرده‌ام که مسیر سلوک و راه خدا، تَجَزّی‌بَردار و تقسیم‌بردار نیست و این‌طور نیست که انسان بخواهد به بعضی از مطالب ترتیب اثر بدهد و به بعضی ندهد و بعد آن نتیجه مطلوب حاصل بشود.

آنچه برای یک شخص و برای سالک لازم است ـ به‌خصوص جامعۀ علمی و اهل‌علم که آنها بیشتر باید به این مسئله توجه داشته باشند ـ رعایت همۀ مبانی و مواردی است که بزرگان نسبت به آنها دستور و تأکید داشته‌اند.

البته ممکن است انسان در اجرای آنها اشتباه کند؛ اشتباه اشکالی ندارد. همان‌طوری‌ که بار‌ها عرض کرده‌ام، اشتباه، لازمۀ بشرِ خاطی و ناسی است. اشتباه ایراد ندارد. ولکن دو مطلب هست که یکی عبارت است از تعمُّد نسبت به مسئله، که خدای نکرده اگر این قضیه باشد، ممکن است مطلب به جا‌های غیرمتوقَّع منتهی بشود؛ و مطلب دوم سهل‌انگاری است که طبعاً نتایج سهل‌انگاری اَقَّلُّ فَساداً از[مطلب] اول است، ولی علی‌کل‌حال باز نتیجه‌ای که باید انسان از مسیرش بگیرد بر آن مترتب نخواهد شد.