اهمیّت و جایگاه علم‌آموزی در سیر و سلوک

اهمیت حضور در جلسات

علی‌کل‌حال چند مطلب است که بنده می‌خواستم این مطالب را خدمت رفقا عرض کنم.

یکی اینکه نفس حضور در این مجالس نفس حضور فی حد نفسه خودش موضوعیت دارد؛ یعنی برای انسان این مسئله ـ همان‌طوری که عرض کردم ـ امداد می‌کند و کمک می‌کند و انسان را نسبت به حال و وضعیت خودش، نسبت به مسائل درونی خودش ، انسان را نسبت به آنها تازه می‌کند و حال انسان را نسبت به راه و اینها تازه می‌کند، به جای اینکه انسان بخواهد با افراد دیگر برخورد کند و از آنها متأثر بشود و از آنها مسئله در ذهن او قرار گیرد. آمدن در این مجالس که افراد با اشتراک در مسیر در این مجالس حضور دارند، این مسئله برای انسان مسئلۀ مهمی است.

نگوییم [که] فلان رفیق که وارد این مجلس می‌شود، یک نقص‌هایی دارد! مگر خود ما نقص‌ نداریم؟ مگر خود ما جزو ملائکه و فرشتگان هستیم؟! نگوییم او الآن فلان کار را انجام می‌دهد [لذا] چه فایده [دارد بیاییم] کنار او [بنشینیم]! او که الآن فلان نقص را دارد. خود ما سه ‌تا [نقص] داریم، اضافه داریم! خود ما از نظر وضعیت خودمان معلوم نیست وضعیتمان از افراد دیگر مناسب‌تر باشد. همۀ ما آمدیم [و] می‌خواهیم نقائصمان را برطرف کنیم. کم‌کم، یواش یواش با مجاهده، با توفیق خدا، با متابعت از برنامۀ بزرگان، انسان این وضعیت را و حال خودش را باید مدام التیام ببخشد. 

معیار پیشرفت انسان در سیر و سلوک

مرحوم آقا می‌فرمودند:

قیاس و معیار برای پیشرفت این است که انسان در وجود خودش ببیند که آیا نسبت به سال گذشته، نسبت به شش ماه گذشته، علاقۀ او و عشق او و استحکام او نسبت به راه، بیشتر شده یا کمتر شده است؟ اگر دید که بیشتر شده است، باید بفهمد که رشد کرده است.

یعنی اگر دید بیشتر می‌تواند پای کار بایستد، بیشتر می‌تواند از این مکتب دفاع کند، بیشتر می‌تواند خودش را تطبیق بدهد.! خودش را تطبیق بدهد!