تأکید بزرگان بر فراگیری علوم و معارف اهل‌بیت

أعوذ بالله من الشّیطان الرّجیم

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

الحمدُ لِلّه ربِّ العالمینَ

و صلّی الله علیٰ سیدنا و نبیِّنا أبِی‌القاسمِ محمد و آله الطّاهرینَ

و اللّعنةُ علیٰ أعدائِهم أجمعینَ

لزوم صلابت و اتقان در فکر و مسیر

در نظرم نبود که چنین قولی داده‌ام که این هفته و هفتۀ دیگر در خدمت رفقا باشم. ولی از این جهت که فرمودند، از باب مقدمه چند کلمه‌ای به‌عنوان یوم‌الشروع و علّت برگذاری این مجلس¹ خدمت رفقا عرض می‌کنم. چون به این مسئله اشاره کردند و فرمودند: «این مجلس در شب‌های حیات مرحوم آقا نیز بوده است!»

نکته‌ای که به‌نظر می‌رسد باید روی آن دقت شود و من هم در همان مجلسِ رفقا که چند شب پیش حضور داشتند عرض کردم، عبارت است از صلابت راه و طریق و مسیر و إتقان فکر در حرکت و مسیری که انسان دارد و خلاصه، استفاده‌ای که باید از این چند روزی که برای او در نظر گرفته‌اند ببرد.

تأکید بزرگان، بر رفاقت با افراد هم‌مسیر

شکّی نیست که دیدن رفقا توسط همدیگر، یکی از مسائل بسیار مهمی است که گرچه نسبت به این مسئله تأکید شده است، ولی هنوز ظاهراً مطلب جا نیفتاده است! بزرگان در دستورالعمل‌هایی که به شاگردانشان می‌دادند، به این نکته خیلی توجه می‌دادند که:

سالک باید رفیق خودش را از افرادی که شریک در مسیر هستند انتخاب کند.

و این یک مطلب خیلی واضحی است، و اثرات آن را انسان کاملاً می‌بیند که کسی که رفیق و صدیق او از افراد غیر مسیر او باشند، طبعاً بر اثر برخورد‌ها و صحبت‌ها، نفس گرایش پیدا می‌کند و این گرایش موجب می‌شود که خواهی‌نخواهی مطالب راه در نزد او کم اهمّیت بشود و صلابت خودش را از دست بدهد و بعد به‌صورت یک مطلب عادی در بیاید و بعد از باب ارضاء وجدان و ارضاء تفکرات خودش یک ارتباط اعتباری و ظاهری و پوشالی با رفقای خودش داشته باشد که مسئله خالی از عریضه نباشد، و بالأخره به نفس خودش بگوید: «ما یک جلسه هم با رفقا داریم، ما یک ارتباط هم با دوستان داریم، و بالأخره ما یک صحبتی هم داریم!» و در همین مقدار توقف می‌کند و این نتیجه ندارد.