مسئولیت طلاب علوم دینی در دفاع از مکتب تشیع

از جمله مطالبی که ـ صرف نظر از کتب متداولۀ درسی ـ ما واقعاً باید نسبت به آن توجه داشته باشیم، مسئلۀ روایات و اخبار ائمّه علیهم السّلام است که اینها اصلاً در بحث‌های ما و در بحث‌های حوزوی نیست! و نیز مطالب اخلاقی، مطالب مربوط به تاریخ، مطالب تفسیری، و مسائل مربوط به اموری که امروزه خواهی‌نخواهی یک عالم دینی باید نسبت به آنها اطّلاع داشته باشد.

جایگاه کتب علامه طهرانی در مقایسه با مطالب دیگران

من‌باب‌مثال همین کتاب‌های مرحوم آقا! که واقعاً گنجینه‌ای از معارف است که نویسندۀ این دائرة‌المعارف یک عارفی است که این حقایق را از درون و بصیرت باطنی خودش به قالب علمی و برهانی و استدلالی درآورده است و این مسئله، مسئلۀ کمی نیست.

خیلی از افراد هستند که اهل فلسفه و عرفان نظری هستند و شما کتاب‌ها و مطالب آنها را می‌بینید، اما دارند روایت صریح نهج البلاغة را عوض می‌کنند و تحریف می‌کنند و می‌گویند: «این روایت از امیرالمؤمنین نیست!» واقعاً باعث تأسّف است که چطور باید بدیهیات مسائل و مطالب ما این‌چنین ملعبۀ توجیه و تأویل افراد براساس مصالح زمان قرار گیرد! این نشان می‌دهد که ما نمی‌توانیم به هر کسی و به هر قلمی اعتماد کنیم؛ بلکه باید با احتیاط با افراد برخورد کرد.

آن کسی که می‌آید و بدیهیات تاریخی و روایی و اعتقادی شیعه را به همین راحتی زیر سؤال می‌برد و شیعه را در مقابل اهل‌تسنّن خلع سلاح می‌کند، حال هرچه هم بگویید قدس و تقوا دارد [فایده‌ای ندارد]! مسئله و نتیجۀ آن همین شد دیگر!

انسان باید متوجه باشد و ببیند کار از کجا خراب است که فردی بعد از نود سال سن می‌آید زیارت عاشورا را از اصل و اساس می‌اندازد و می‌گوید: «زیارت عاشورا سند ندارد!»¹ باید ببینیم کار از کجا خراب است که فردی با آن موقعیت علمی و سیاسی خود تاریخ و قضیّۀ ضربه زدن خلیفۀ ثانی بر دختر پیغمبر را انکار می‌کند!² این قضایا باید ما را بیدار و متوجه کند و بیاییم اساس تفکر خودمان را بر مبانی مورد اعتماد و مورد اطمینان و مورد وثوق قرار بدهیم! این‌طور نباشد که هر کسی به هر کیفیّتی و با هر عبارتی یک کتابی بنویسد و مسائلی را در آن کتاب رد یا اثبات کند [و ما هم بپذیریم! بلکۀ مطالعۀ آنها] فقط در حدّ اطّلاع خوب است.