مسئولیت طلاب علوم دینی در دفاع از مکتب تشیع

و اینکه الآن آنها وسایل ارتباطات و تبلیغات دارند، نه به‌خاطر  این است که بخواهند از مکتبشان دفاع کنند! بلکه می‌خواهند خودشان را تثبیت کنند؛ چون اگر این ملّت و مذهبشان را از دست بدهند، دیگر محلّی از إعراب نخواهند داشت. لذا به هر وسیله‌ای متشبّث می‌شوند تا موقعیت سیاسی و حیات ظاهری خودشان را تأمین کنند.

ولی تشیّع این‌طور نیست. تشیّع به مکتب می‌اندیشد! یک فرد شیعه کاری ندارد که در این دنیا هست یا نیست، امروز زنده است یا فردا می‌میرد؛ او می‌خواهد مکتب را نگه‌دارد و حفظ کند و برای او مرگ یا بودن در این دنیا اهمّیت ندارد! از این نقطه‌نظر است که محوریّت همۀ حملات متوجه تشیّع است. تشیّع هم مکتب حق است و مکتب حق، ممکن است از هر طرف مورد تهاجم و مورد دفاع واقع بشود.

وظیفه طلاب در قبال مکتب تشیع

بنابراین وظیفه‌ای که ما داریم این است که: به‌مقدار طاقت بشری و به‌مقدار وسع و توان، در آن محدوده و حوزه‌های علمی که در اختیار ماست فعالیت کنیم؛ وإلاّ اگر تصور شود که کسی می‌تواند به همۀ ابعاد آن برسد، نه‌خیر! چنین مسئله‌ای نیست و نخواهد بود و نه کسی توان آن را خواهد داشت. بلکه این مسئله مخصوص به امام زمان است و او باید بیاید و مشکلات را از بیخ و بن حل کند. لذا هر کسی به‌مقدار توان خود، در آن محدودۀ اختیاری که خداوند برای او قرار داده است، [باید فعالیت کند].

طبعاً فرصتی که برای ما در این دنیا هست، فرصت محدودی است و عمر نوح را به ما نداده‌اند و خداوند امکاناتی که برای حضرت سلیمان قرار داد را نیز هیچ‌وقت برای ما قرار نمی‌دهد؛ آن حکومت و آن عمر و آن وضعیّت مربوط به آنها بوده است. ما یک عمر مشخص مفید داریم که باید آن را در دو جنبۀ علم و عمل [بگذرانیم و طبق آیۀ قرآن]: ﴿يَرۡفَعِ ٱللَهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنكُمۡ وَٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡعِلۡمَ دَرَجَٰتٖ﴾¹ دو جنبۀ ایمان و علم را مدّ نظر قرار بدهیم.