تأثیر همّت انسان در سیر و سلوک إلی الله
9لذا ما در دعای امروز میخوانیم:
«أسئلُکَ بِحَقِّ هذا الیَومِ الّذی جَعَلْتَه لِلْمُسلِمینَ عیدًا؛ خداوندا، من سؤال میکنم و از تو طلب میکنم به حق امروز که آن را برای مؤمنین عید قرار دادی؛»
«و لِمحمّدٍ صلّی اللَه علیه و آله؛1 همینطور امروز را برای پیغمبرت و آل پیغمبرت عید قرار دادی.»
این عید فقط اختصاص به ما ندارد؛ این عید، عید پیغمبر است؛ این عید، عید ضیافت خاص و میهمانی خاصّ پروردگار است که در غیر از ایّام این ماه حتّی برای پیغمبر هم ممکن است میسر نباشد. خصوصیتی که این ماه دارد، به مقتضای این ماه است که حتّی پیغمبر و ائمّه علیهم السّلام مورد پذیرایی واقع میشوند.
خیال نکنیم اینها که به مقام فنا رسیدهاند دیگر مطلب تمام است. نعمتهای الهی و بیانتها بودن عنایت خدا نسبت به موجودات و آن وجود اطلاقی حضرت حق، اقتضا میکند که هر متعیّنی را ـ در هر مرتبهای که باشد ـ مورد عنایت و لطف خودش قرار بدهد؛ و عنایت و لطف و فیض پروردگار در برهههای مختلف از زمان و در احیان متفاوت از زمان تفاوت دارد. بنابراین ما به مقتضای سعۀ وجودی خودمان از این ماه استفاده میکنیم، رسول اکرم با آن مقام و موقعیت و ائمّۀ هدیٰ صلوات اللَه علیهم أجمعین و اولیای عظام بسته به آن موقعیت خود، از خداوند متعال کسب فیض و کسب بهره میکنند. این مسئله مسئلهای است که ما باید مورد نظر قرار بدهیم.
رابطۀ همّت با پاداش خدا به روزهداران
ماه رمضان ماه ضیافت الهی است. خداوند در اینجا این را میگوید: به هر مقدار که همّت داری در این ماه باید مایه بگذاری؛ اگر میخواهی به من برسی، نباید به آنچه سایر مردم انجام میدهند اکتفا کنی؛ اگر میخواهی در حریم من وارد بشوی، قدمی فراتر از قدمهای دیگران باید بگذاری، باید ایثار داشته باشی، باید انفاق داشته باشی، باید از حقّت بگذری، باید رعایت حقّ دیگران را بکنی، در بسیاری از موارد باید سکوت کنی، در بسیاری از موارد حقّ دیگران را بر حقّ خود ترجیح بدهی، رعایت آبروی دیگران را بکنی گرچه حق با تو باشد، رعایت مصالح دیگران را باید بکنی گرچه مصلحت، مصلحت تو باشد. اگر این کارها را انجام دادی، در آنموقع خود به خود مشمول عنایت من خواهی بود، وإلاّ به مقتضای نظام تکوین و قانون عدل و جود در خداوند متعال، به همان مقدار به ما آش میدهند که ما پول میدهیم؛2 اگر پول زیاد بدهیم، غذا به ما زیاد میدهند و اگر کم، توقع دیگر نباید داشته باشیم.
- مصباح المتهجّد، ج ٢، ص ٦٥٤.
- امثال و حکم، دهخدا، ج ١، ص ٩٥: «هرچه پول میدهی آش میخوری.»

