کیفیت نزول اسماء الهی در موجودات
2بِسمِ اللهِ الرّحمٰنِ الرّحیمِ
الحمدُ للّه ربِّ العالمین
و الصّلاةُ و السّلامُ علیٰ سیِّدنا و نبیِّنا
حبیبِ قلوبِنا و طبیبِ نفوسِنا أبی القاسمِ المصطفیٰ محمّدٍ
و علیٰ آلِه الطّیّبینَ الطّاهرین
و اللعنُ علیٰ أعدائِهم أجمعینَ إلیٰ یَومِ الدّین
قالَ اللهُ تعالیٰ فی کتابِه:
﴿أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَسَالَتۡ أَوۡدِيَةُۢ بِقَدَرِهَا فَٱحۡتَمَلَ ٱلسَّيۡلُ زَبَدٗا رَّابِيٗا وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيۡهِ فِي ٱلنَّارِ ٱبۡتِغَآءَ حِلۡيَةٍ أَوۡ مَتَٰعٖ زَبَدٞ مِّثۡلُهُ كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡحَقَّ وَٱلۡبَٰطِلَۚ أَمَّا ٱلزَّبَدُ فَيَذۡهَبُ جُفَآءٗ وَأَمَّا مَا يَنفَعُ ٱلنَّاسَ فَيَمۡكُثُ فِي ٱلۡأَرۡضِ كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡأَمۡثَالَ﴾.1
کیفیت نزول اسماء الهی در موجودات
معنای آیۀ شریفه این است ﴿أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَسَالَتۡ أَوۡدِيَةُۢ بِقَدَرِهَا﴾؛ پروردگار باران ارسال کرد؛ هر وادی و هر ظرفی بهاندازۀ ظرفیت خودش از این باران بهره گرفت. ﴿فَٱحۡتَمَلَ ٱلسَّيۡلُ زَبَدٗا رَّابِيٗا﴾؛ «هنگام حرکت باران در این وادی، خار و خاشاک همراه این آب، روان شد و روی این آب را کفی از خار و خاشاک فراگرفت.» ﴿وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيۡهِ فِي ٱلنَّارِ ٱبۡتِغَآءَ حِلۡيَةٍ أَوۡ مَتَٰعٖ زَبَدٞ مِّثۡلُهُ﴾؛ همینطور آن چیزی (از آب و فلزات و امثالذلک) را که ما آن را گداخته کنیم، یک کفی روی آن را میگیرد؛ در واقع یک حقیقتی در زیر دارد، و یک خار و خاشاک و کفی در رو. ﴿كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡحَقَّ وَٱلۡبَٰطِلَ﴾؛ «این چنین است که خداوند حق را و باطل را از هم جُدا و مشخص میکند.» ﴿أَمَّا ٱلزَّبَدُ فَيَذۡهَبُ جُفَآءٗ﴾؛ «آن کف و خاشاک از بین میرود.» ﴿وَأَمَّا مَا يَنفَعُ ٱلنَّاسَ فَيَمۡكُثُ فِي ٱلۡأَرۡضِ﴾؛ و آنچه برای مردم نفع دارد آن باقی میمانَد.» این معنای این آیه.
خداوند متعال دارای اسماء کلیۀ مطلقه و بینهایت است؛ یعنی محدودیتی در دایرۀ آن اسم و آن صفت وجود ندارد. پروردگار متعال، «حیّ» است علیالاطلاق؛ همیشه زنده است. ما بیست سال، سی سال، پنجاه سال، شصت سال عمر میکنیم و از دنیا میرویم؛ [اما] هو الحیُّ الّذی لا یَموت.
پروردگار متعال دارای علم مطلق است. علوم ما همه محدود است؛ ولی علم او بینهایت و مطلق است. تمام اوصاف و ذواتی که در عالم امکان وجود دارند، مظهر اوصاف و اسماء مطلقه و بینهایت پروردگار هستند.
- سورۀ رعد (43) آیۀ 17. معادشناسی، ج 9، ص 29:
«خداوند آب را از آسمان فروفرستاد؛ پس جاری شد و هر وادی و محلّی بهاندازۀ گنجایش خویش از آن برگرفت. و در اثر جریانِ سیل, بر روی آن کفی بالا آمد و روی آب را پوشاند. و از آنچه مردم در آتش بر آن میدمند و آتش را بر آن مشتعل میکنند تا زینت یا متاعی برای خود بسازند, نیز چنین کفی بر روی آن پدیدار میشود. خداوند اینطور حق و باطل را به هم میزند و در هم میآمیزد. پس آن کف به بیهودگی از بین میرود و نیست و نابود میشود؛ ولی آنچه برای مردم مفید است و به آنها منفعت میرساند، روی زمین باقی میماند. و اینطور خداوند مَثَلهایی میزند.»
- سورۀ رعد (43) آیۀ 17. معادشناسی، ج 9، ص 29:

