دنیاپرستی و تقابل جنود عقل و جنود شیطان

أعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیم

الحَمدُ للهِ ربِّ العالَمین

ثُمَّ الصَّلاةُ وَ السَّلامُ عَلیٰ سَیَّدِنا وَ نَبیِّنا وَ حَبیبِ قُلوبِنا 

وَ طَبیبِ نُفوسِنا أبی‌القاسمِ المُصطَفیٰ مُحَمَّدٍ

وَ عَلیٰ آلِ بَیتِهِ الطَّیِّبینَ الطّاهِرینَ المَعصومینَ المُکَرَّمینَ

وَ اللَّعنُ عَلیٰ أعدائِهِم أجمَعینَ إلیٰ یَومِ الدِّین

قال مولانا الحسین علیه السلام: 

النّاسُ عَبیدُ الدُّنیا وَ الدِّینُ لَعقٌ عَلیٰ ألسِنَتِهِم یَحُوطُونَه ما دَرَّت مَعایِشُهم فَإذا مُحِّصوا بِالبَلاء قَلَّ الدَّیّانونَ.¹

روز عاشوراست! آن حضرت را شفیع قرار دهیم برای رفع هموم و غموم از شیعیان امیرالمؤمنین علیه السّلام و تعجیل در فرج امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف صلواتی ختم کنید!

تقابل عالم دنیا و مجاز با عالم توحید و حقیقت

یکی از بیانات خیلی معروف و مشهور حضرت این‌ است که می‌فرمایند:

النّاسُ عَبیدُ الدُّنیا «مردم بندۀ دنیا هستند، بندۀ خدا نیستند؛ آنچه پرستش می‌کنند و به آن رو می‌آورند، دنیاست. همیشه دنیا را وجهۀ خود قرار می‌دهند و در مسائل خود همیشه اول دنیا را در نظر می‌گیرند.» (النّاسُ عَبیدُ الدُّنیا) وَ الدِّینُ لَعقٌ عَلیٰ ألسِنَتِهِم «و دین حکم آب دهانی دارد که بر روی زبان آنهاست.» یَحُوطُونَه ما دَرَّت مَعایِشُهم «مادامی که امور دنیوی آنها بگذرد، این دین را نگه می‌دارند و حفظ می‌کنند.» فَإذا مُحِّصوا بِالبَلاء قَلَّ الدَّیّانونَ.²؛ «وقتی که به ابتلا و بلاها و مصیبت‌ها مبتلا شدند، آن‌وقت افراد دیندار‌ آنهایی که متدین و دیّان هستند؛ (یعنی لوادار دین هستند و دین را در وجود خود حفظ می‌کنند؛ و الاّ همۀ مردم اول می‌گویند: ما مسلمانیم.) افراد خیلی کم‌اند»

وقتی انسان به این عالم نزول پیدا می‌کند و از آن عالم ربوبی به دنیا می‌آید، با خودش اوصاف آن عالم را هم به این دنیا می‌آورد؛ هنگامی که بچه از مادر متولد می‌شود، آن اوصاف وحدت و توحیدی که متناسب با آن عالم بالاست با خودش به این دنیا می‌آورد. هرچه می‌گذرد، این اوصاف را یکی‌یکی از دست می‌دهد.

وجود صفات توحیدی در انسان در بدوِ ورود در عالم دنیا