کیفیت تکلیف موجودات
2أعوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم
بِسمِ الله الرَّحمٰنِ الرَّحیم
الحَمدُ لِلهِ رَبِّ العالَمینَ
وَ الصَّلاةُ وَ السَّلامُ عَلیٰ سَیِّدِنا وَ نَبیِّنا وَ حَبیبِ قُلوبِنا
وَ طَبیبِ نُفوسِنا أبِی القاسِمِ المُصطَفیٰ مُحمدٍ
وَ عَلیٰ آلِهِ الطَّیِّبینَ الطّاهِرینَ المَعصومینَ المُکَرَّمینَ
وَ اللَّعنَةُ عَلیٰ أعدائِهِم أجمَعینَ مِنَ الآنَ إلیٰ یَومِ الدّین
اشتراک انسان، جن و ملک در اصل تکلیف
قال الله الحکیم فی کتابه:
﴿إِذۡ قَالَ رَبُّكَ لِلۡمَلَٰٓئِكَةِ إِنِّي خَٰلِقُۢ بَشَرٗا مِّن طِينٖ فَإِذَا سَوَّيۡتُهُۥ وَنَفَخۡتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُواْ لَهُۥ سَٰجِدِينَ﴾.1
ایام متعلق به سیدالشهدا علیه السّلام است. جهت رفع گرفتاری از شیعیان امیرالمؤمنین و تعجیل در فرج امام زمان علیه السّلام صلواتی ختم کنید!
احکامی که خداوند متعال نازل میفرماید، برای تمام اصناف بنیآدم به هر کیفیت و هر خصوصیت تَنجُّز دارد؛ نه تنها برای انسان، بلکه برای جن و همینطور برای ملک هم احکامی مختص به آنها از ناحیۀ پروردگار صادر شده و میشود. و بهطور کلی خطاباتی که خداوند متعال از عالم ربوبیِ خود تنازل میدهد و به قلوب افراد وارد میکند، فقط به افراد بشر اختصاص ندارد، بلکه تمام ملائکه و جن و انس در خطاباتی که دارند، مکلف هستند و باید بهدنبال آن عمل کنند.
رابطۀ تکلیف با همت و رشد انسان
منتها مسئلهای که هست این است که برای افراد انسان و بشر برحسب مراتب آنها خطابهای متفاوتی صورت میگیرد. یک فرد عامی که مراحلی را طی نکردهاند (همین افرادی که آنها را مشاهده میکنیم و چهبسا خودمان هم داخل آنها باشیم) اینها دارای یک نوع از خطابات و تکالیف هستند؛ اگر انسان رشد و رُقا و ترقی پیدا کند، خطاباتِ دقیقتر و لطیفتر و ظریفتر دیگری به او تعلق میگیرد و مسئله فقط به همین احکام واجب ختم نمیشود. برای ترقی و رشد، باید از این تکالیف ظاهری و واجباتی که در رسالههای عملیه نوشته شده مطلب قدری بالاتر و فراتر برود و هرکسی بهاندازۀ همتی که دارد، طبعاً نیروی بیشتری میطلبد.
نازپروردِ تنعُّم نبرد راه به دوست *** عاشقی شیوۀ رندان بلاکش باشد2 - سورۀ ص (38), آیۀ 71 و 72؛ نور ملكوت قرآن، ج2 ، ص192:
«من خلقتكننده بشرى از گل مىباشم.»
نوروز در جاهليت و اسلام، ص179:
«هنگامى كه او را قوام بخشيدم و تمامى اعضا و جوارح او را در جاى خويش قرار دادم و از روح خود بر آن دميدم، آنگاه در برابر او به سجده درآييد.» - دیوان حافظ (قزوینی)، غزل 159.
- سورۀ ص (38), آیۀ 71 و 72؛ نور ملكوت قرآن، ج2 ، ص192:

