ضرورت پیشگری از وقوع در ورطۀ مهالک

 اهانت به مكتب، این است قضیه و پاسخ آن خیلی مشكل است. خیلی سخت است. درست؟!! این نكته. نكته‌ای است كه از نقطه نظر تربیتی باید ما خیلی به این مسئله توجّه كنیم. اگر آن زمانی كه ما می‌گرفتیم باید ارج و قیمت هر شخصّی درست سنجیده شود و اغراق نشود و افراط نشود و تعابیری كه گفته می‌شود تعابیر مناسب با شخصیت هر كسی باشد و قدم بالاتر گذاشته نشود و در حریم عصمت با كسی وارد نشود و عصمت و ولایت و امامت محفوظ باشد، آن زمان اگر به این مطالب ما توجّه می‌شد، آن وقت كار به این جا نمی‌رسید. درست؟!

 بزرگان در روش تربیتی خودشان همیشه این مسئله را تذكّر می‌دادند كه قدم اولی كه برای گناه برداشته می‌شود. نفس آمادگی برای قدم بعد را پیدا می‌كند. بارها این مسئله را از بنده شنیدید كه نفس انسان باید همیشه در مقام پیشگیری با او عمل كرد نه در مقام درمان. وقتی یك بیماری بیاید خودش را واكسینه كند و درمان كند دیگر داعی ندارد بعد برود قرص بخورد، آمپول بزند، جراحّی كند، پدرش دربیاید. خب از اوّل جلو را می‌گرفت. از اوّل نمی‌گذارد به آن جا برسد. بسیاری از مسائلی كه با بنده توسّط دوستان مطرح می‌شود، تمام اینها بخاطر عدم توجّه به پیشگیری است. اگر پیشگیری انجام بشود دیگر ابتلاء نمی‌ماند تا این كه آقا چه كنیم؟ آقا چه كنیم؟؟!! آقا چه كنیم خب می‌توانستید جلوی این قضیه را بگیرید، می‌توانستید كاری انجام بدهید كه نوبت به این جا نرسد. آن هزینه‌ای كه باید برای درمان پس از ابتلاء پرداخت یك صدمش درباره پیشگیری نیست. این روش روشی است كه بزرگان همیشه نسبت به نظام اجتماعی و نظام سلوكی هر فرد (عرض كردم این مسئله كه من امروز مطرح می‌كنم درهر دو جنبه كاربرد دارد و در هر دو جنبه باید به این مسئله توجّه شود) در وهله‌اوّل نسبت به نظام اجتماعی كه وظیفه مسئولین همیشه پیشگیری است نه درمان بعد از ابتلاء، آن خیلی هزینه برمی‌دارد. خیلی ابتلاء می‌آورد خیلی جامعه را دچار نابسامانی و ناهنجاری می‌كند. باید پیشگیری كرد و به واسطه پیشگیری هزینه بسیار كمی پرداخته می‌شود و مصرف می‌شود و مسئله دوّم برمی‌گردد به نحوه تربیتی خود ما، نحوه‌سلوك ما، نحوه تهذیب ما و نحوه عملكرد ما و رسیدن به آن مطالب. اكثر مطالبی كه بزرگان نقل می‌كنند بر این اساس دور می‌زند. جلوی گناه از اوّل باید گرفته شود زمینه گناه از اوّل نباید پیدا شود ارتباطات از اول باید مشخّص شود.