مرتب سازی:
اهمیت پرداختن به خود و خانواده
1أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم
بسم اللَه الرحمن الرحيم
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً [سوره تحریم، آیه ٦]
ای كسانی كه ایمان آوردهاید به خود بپردازید و اهل خود و خویشان خود را از انحراف نجات بدهید. خودتان را و اهلتان را از انحراف و سخط پروردگار و خسران حفظ كنید.
این آیه بسیار آیه عجیبی است یادم میآید در زمان سابق در زمان مرحوم آقا رضوان اللَه علیه این آیه خیلی در زبان ایشان قرار داشت. در ارتباطشان با دوستان، با رفقا و دائماً به این مسئله تذكّر میدادند و این مسئله یكی از مسائل بسیار مهم سلوكی است. گرچه گاهگاهی هم بنده اشاراتی نسبت به حفظ خود و رسیدن به خود و توجّه نكردن به سایر جوانب و نگاه كردن به مسائل دیگران صحبت كردم ولی به نظر میرسد كه شاید هنوز برای دوستان اهمیت این مطلب را آن طوری كه باید و شاید توضیح ندادم كه چطور در مسیر تربیت در وهله اول انسان باید متوجّه خودش باشد و به دیگران كاری نداشته باشد. خودش و اهل خودش و اطرافیان خودش را نسبت به مسائل توجّه بدهد.
مسئله مهم كه ریشه و اساس یك همچنین انگیزهای است برای حركت و مسیر تكاملی انسان، آن عبارت است از گرفتاریها و نقایص و نقصانها و خلأهایی كه در نفس وجود دارد و برای رسیدن به مرتبه كمال و پرداختن به استعدادات برای وصول به فعلیتها و مقصد و هدف لازم است كه انسان از این موانع عبور كند و نسبت به آن چه كه برای او صلاح است اقدام كند و از آن چه كه برای او موجب خطا است صرف نظر كند. این اصل اوّل. و ریشه برای این انگیزه و داعی برای این قضیه است. این مسئله اوّل. اگر انسان به نقطه كمال برسد و از كویرها عبور كند و به آن هدف و غایت واصل بشود طبعاً دیگر زمینه برای ابتعاد از حقّ متعال و تقرّب به پروردگار باقی نمیماند، در آن جا مطلب دیگر تمام است و شیطان نسبت به آن حریم دیگر راهی ندارد و دیگر این آیه برای انسان نسبت به خود البتّه دیگر مصداق پیدا نمیكند چون دیگر در آن جا ناری نیست، آتشی نیست و جهنّمی نیست و دست شیطان از انسان كوتاه میشود و حسرت او و حسرت چنگ انداختن و دست انداختن بر نفس انسان بر دل او برای ابد باقی میماند. امّا اگر انسان در این مرتبه نقصان وجودی قرار گرفته باشد و هنوز به مطلب و مطلوب نرسیده باشد طبعاً باید در وهله اوّل برای این مسئله فكری كند. آن فكر چیست؟ آن فكر عبارت است از انقیاد و اطاعت در قبال اوامر الهی و در قبال منهیات الهی. به هر مقدار كه انسان نسبت به این مسئله اهتمام داشته باشد، به قول مرحوم آقا رضوان اللَه علیه میفرمودند به همان مقدار