مرتب سازی:
دیدگاه مکتب عرفان نسبت به مصائب و مشکلات زندگی
7حیاتی دارد این بینش همان بینشی است كه او را در آخر مسیر به آن حرف میرساند و آن كلام از او صادر میشود.
خدای متعال به رسول خدا میفرماید كه بگو من اجر و مزدی را طلب نمیكنم فقط هدایت شما. چرا این مسئله را میگوید؟ به خاطر این كه آن جنبهلطف او به سایر افراد و جنبه محبت او به سایر افراد به حدی است كه آن هدایت و راهنمایی افراد و رسیدن به مطلوب و باز شدن حجاب و وارد شدن در حریم الهی را بر منافع شخصی خودش ترجیح میدهد یعنی میگوید من به آن جا نرسم، دیگران از این سفره بهرهمند شوند دیگران از این مائده آسمانی بهرهمند شوند. یعنی این قدر این مسئله دقیق و ظریف است كه غیر از این كه انسان بگوید در یك همچنین حالی دیگر شخص خودش را نمیبیند و وجودی برای خودش نمیبیند و آن چه را كه دارد تقدیم میكند غیر از این توجیه دیگری نمیتواند داشته باشد و این خودش بالاترین مرتبه است بالاترین مرتبه عبودیت كه انسان از خداوند چیزی را درخواست نمیكند. البته راجع به این مسئله انشاءاللَه فردا در جلسه عنوان، راجع به همین موضوع چونهست، بنده راجع به این قضیه صحبت خواهم كرد اما آن چه را كه مربوط به این مجلسهست و مناسبت با این مجلس دارد امروز خدمت دوستان عرض میكنیم.
از زمان صدر اسلام به این طرف همیشه بین دو دسته و دو گروه متفاوت در گردش بود. دستهاول دستهای كه آنها زمامداران دین بودند و رهبران جامعه بودند و افرادی بودند كه متكفل بیان احكام برای مردم بودند و با توجه به موقعیت خود و موقعیت اجتماع، اینها در ارتباط با مردم منافع مردم و آن جنبه ارتباط را بیشتر مدّنظر قرار میدادند تا خود بیان حكم و بیان مسائل. در ارتباط با افرادتمام همشان این بود كه ارتباطات به هم نخورد مسائل دنیای آنها دست نخورد ارتباطات آنها هر روز محكمتر و بهتر و بیشتر مورد توجه مردم قرار بگیرد حال به هر نحوی این قضیه انجام میخواهد بگیرد انجام بگیرد، برای این منظور كیفیت ارتباط خود را با افراد هر روز بهتر و بیشتر میكردند و میكنند، از آن چه كه مورد خرسندی آنها است در ارتباط با مردم دریغنمیكنند گرچه بر خلاف شرع باشد و آن اموری كه مورد نارضایتی آنها است مطرح نمیكنند. وقتی كه مسئله از آنها میپرسند به نحوی مسئله را پاسخ میدهند كه رضایت افراد در این ارتباط تأمین شود. برای بیان احكام الهی همیشه شارعی به نفع مخاطب در نظر دارند. این گونه افراد طبعا دین را ملعبه و وسیله برای خواستهای خودشان قرار میدهند.