نقش امام زمان علیه السّلام در حرکت تکاملی انسان

تمثیلی برای توضیح واسطه‌بودن امام 

الآن این ضبط‌هایی که در مقابل ما هست، این وسایل الکتریکی که در مقابل ما هست، هر کدام از اینها یک مقدار توان و قدرت برای قبول قوۀ برق و قوۀ الکتریسیته دارند [و] بسته به آن کیفیت دستگاه، آن امکاناتی که در آن هست، میزان ثقلی که آن دستگاه‌ها، آن قرقره‌ها و آن وسایل مکانیکی‌ای که در آن دستگاه وجود دارد، کمّیّتش، تعدادش و کوچکی و بزرگی‌اش یک مقدار انرژی بر طبق همان می‌طلبد. حالا اگر ما کمتر از آن مقداری که قدرت دارد که بتواند این دستگاه را به‌کار بیندازد به او بدهیم، طبعاً این دستگاه نمی‌تواند حرکت کند یا اینکه حرکت آن کُند خواهد بود و آن کیفیت مطلوب را نمی‌تواند ارائه بدهد؛ یا اگر بیش از آن مقدار ما برق به او تحمیل کنیم، دستگاهی که فرض کنید که من‌باب‌مثال باید ٨ ولت برق قبول بکند، ما ٢٢٠ ولت یک‌مرتبه به این وصل کنیم، یک‌مرتبه از بین می‌رود، می‌سوزد، از حیّز انتفاع می‌افتد! باید طبعاً هر دستگاهی یک کنترلِر¹ داشته باشد که به او «ترانس»² گفته می‌شود، این ترانس می‌آید برق را طبق آن مقدار مصرف او و طبق خورَند او می‌آید آن را به این دستگاه می‌دهد. درست شد؟!

وجود امام زمان علیه السّلام حکم ترانس عالم وجود است. یعنی آن اسماء کلّیۀ الهی مانند اسم علیمِ بی‌انتها، اسم قدیر بی‌انتها، اسم حیّ بی‌انتها، اسم مُمیت بی‌انتها، تمام این اسامی پروردگار ـ که صفات پروردگار و خصوصیّات ذات پروردگار است ـ اگر اینها بخواهد خارج از محدودۀ سعۀ یک نفر بیاید، اصلاً این دوام ندارد، دوام ندارد! خداوند برای هر کسی یک مقدار توان قرار داده، از آن توان بخواهد خارج بشود، اصلاً به‌طور کلی متلاشی می‌شود!

حکایتی از سلب محبت مادرانه از یک مادر و آثار آن

می‌گویند: یک روز حضرت عیسی علیٰ نبیّنا و آله و علیه السّلام از جایی می‌گذشت، دید یک مادری خیلی دارد برای این بچه‌اش دارد قربان و صدقه می‌رود، خیلی دارد خلاصه اظهار محبت می‌کند، خیلی زیاد! بله، این آمد و گفت: «خدایا، این خیلی دارد این کار را می‌کند، طبعاً دیگر فرض کنید که [به این مقدار] ضرورت ندارد!» حالا خود حضرت عیسی بچه نداشت که بخواهد این مسائل را [ادراک کند]! بله، خطاب آمد گفت: «بسیار خب، ما این محبت را می‌گیریم، کم می‌کنیم!»