چند توصیۀ اخلاقی در سوره إسراء
2أعوذُ باللَه من الشَّیطانِ الرَّجیم
بسم اللَه الرّحمٰن الرّحیم
و الصّلاةُ و السّلامُ علیٰ سیّدِنا و نبیِّنا محمّدٍ و آلِه الطّیّبینَ الطّاهرینَ
و لعنةُ اللَه علیٰ أعدائهم أجمعینَ من الآنَ إلیٰ قیامِ یومِ الدِّین
طراوت و شیرینی سورۀ إسراء
قال اللَه الحکیم فی کتابه الکریم:
﴿لَّا تَجۡعَلۡ مَعَ ٱللَهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَقۡعُدَ مَذۡمُومٗا مَّخۡذُولٗا﴾؛1
و در آیۀ دیگر میفرماید:
﴿وَلَا تَجۡعَلۡ مَعَ ٱللَهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتُلۡقَىٰ فِي جَهَنَّمَ مَلُومٗا مَّدۡحُورًا﴾.2
بین این دو آیه شانزده آیه فاصله است، و این آیه و آن آیه با آن پانزده آیه مجموعاً هجده آیه میشود؛ یعنی آیۀ اوّل: آیۀ بیست و دوّم از سورۀ إسراء، و آیۀ آخر: آیۀ سی و نهم از سورۀ إسراء است. إنشاءاللَه که مراجعه میکنید! هفتۀ قبل دربارۀ این آیات قدری صحبت شد.3
سورۀ إسراء از آن سورههای جانانۀ قرآن است! همۀ سورههای قرآن جانانه است، امّا بعضی از سورهها است که آدم همیشه واقعاً دلش میخواهد که آن سورهها را بخواند!
استحباب قرائت سُور طِوال در نماز
ما بعضی اوقات که کمی سورههای بلند در نماز میخوانیم مورد اعتراض واقع میشویم که آقا پایمان درد میکند، آقا عجله داریم! آقاجان، اگر ضرورت دارد و عجله داری یا پایت درد میکند، نمازت را فُرادیٰ کن و برو! و یا اگر پایت درد میکند بنشین! امام جماعت قرائتش را میخواند و هرجا پایتان درد گرفت و خسته شد، بنشینید و گوش کنید و وقتی پایتان خوب شد، دو مرتبه بلند شوید!4
معنا و مراد از مراعات أضعفالمأمومین در نماز جماعت
قاعدهاش این است که انسان نمیتواند امام را ملزَم کند به اینکه حتماً مطابق میل من بخوان! آن هم که گفتهاند: «انسان بایستی أضعف مأمومین را ملاحظه کند.»5 أضعف مأمومین اصلاً میگویند: نماز نخوان! راحت! أضعف مأمومین این است! أضعف مأمومین نسبت به سورۀ ﴿قُلۡ هُوَ ٱللَهُ أَحَدٌ﴾6 که نیست؛ بلکه نسبت به سورههای بلندی است که معروف و مشهور بود و میخواندند.7
و الاّ انسان هنگامی که به دکّان سبزیفروشی میرود و میگوید: آقا این یک دسته تره چند است؟ این یک دسته اسفناج چند است؟ این بادمجان چند است؟ کمتر میدهی یا نمیدهی؟ نیم ساعت وقت طول میکشد و این پا و آن پا میکند؛ ولی آقا کمرش درد نمیکند، معدهاش درد نمیکند، تب ندارد و رماتیسم ندارد؛ امّا وقت دو رکعت نماز، همۀ این دردها میآید! عجلهها هم اینجا میآید! درحالتیکه از اوّل سورۀ جمعه تا آخر سورۀ جمعه ـ که در وقت نماز جمعه خوانده میشود ـ من گمان نمیکنم پنج دقیقه طول بکشد! پنج دقیقه هم طول نمیکشد؛ شاید سه دقیقه طول بکشد! آیا این اصلاً به حساب میآید؟!
- سوره إسراء (١٧) آیه ٢٢. نور ملکوت قرآن، ج ١، ص ١٥٣:
«و هیچگاه با خدا معبود دیگری را قرار مده، که در اینصورت ملامتشده، و سر افکنده در کنج خِذلان و ذلّت مینشینی!» - سوره إسراء (١٧) آیه ٣٩. نور ملکوت قرآن، ج ٢، ص ٢١٩:
«و با الله معبود دگری را قرار مده، که در آنصورت بهطور ملامتشده و دور افکنده گردیده، در جهنّم فرو خواهی افتاد!» - متأسّفانه این جلسه یافت نشد. (محقّق)
- الکافی، ج ٣، ص ٤١٠: «عن جمیل بن درّاج، أنّه سأل أباعبدالله علیه السّلام: ما حَدُّ المریض الّذی یُصلّی قاعدًا؟ فقال: ”إنّ الرّجل لَیوعَکُ و یَحرَجُ، ولکنّه هو أعلم بنفسه؛ ولٰکن إذا قَوِیَ فلیَقُم.“»
ترجمه: «جمیل بن درّاج از امام صادق علیه السّلام پرسید: حدّ مریضی که نمازش را نشسته میخواند چیست؟ حضرت فرمودند: ”همانا شخص به رنج و حرج میافتد [اگر ایستاده بخواند]، و همانا خودش به خودش آگاهتر است؛ امّا هرگاه که قوّت و توانایی یافت بایستد.“» (محقّق)
الکافی، ج ٣، ص ٤١١: «عن زُرارة عن أبیجعفر علیه السّلام، قال: قلت: الرّجل یُصلّی و هو قاعد فیقرَأ السّورةَ، فإذا أراد أن یختِمَها قام فرکَع بآخرها. قال: ”صلاتُهُ صلاة ُالقائم.“»
ترجمه: «زراره گوید: به امام باقر علیه السّلام عرض کردم: شخصی نشسته نماز میخواند، سوره را که میخواند، قبل از اینکه آن را به پایان برساند، میایستد و در انتهای قرائتش رکوع را بجای میآورد؛ [نمازش چگونه است]؟ حضرت فرمودند: ”نماز او نماز شخص ایستاده است.“» (محقّق)
من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص ٣٦٤: «و قال حمّاد بن عثمان: قلت لأبیعبدالله علیه السّلام: قد اشتدَّ علَیَّ القیامُ فی الصّلاة. فقال: ”إذا أردتَ أن تُدرِکَ صلاةَ القائم فَاقرَأ و أنت جالس، فإذا بقِیَ من السّورة آیتان فقُم و أتِمَّ ما بَقِی، و ارکَع و اسجُد؛ فذاک صلاةُ القائم.“»
ترجمه: «حمّاد بن عثمان گوید: به امام صادق علیه السّلام عرض کردم: همانا برای من قیام در نماز سخت شده است. حضرت فرمودند: ”اگر میخواهی ثواب نماز ایستاده را دریابی، پس قرائت را نشسته انجام بده و چون از سوره دو آیه باقی ماند، بایست و قرائت را تمام کن و سپس رکوع و سجود را انجام بده؛ و آن نمازت نماز شخص ایستاده خواهد بود.“» (محقّق) - من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص٣٩٠.
- سوره إخلاص (١١٢).
- من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص٣٩٠:
«عن أبیعبدالله علیه السّلام قال: و کان مُعاذ یؤُمُّ فی مسجدٍ علیٰ عهد رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم و یُطیل القراءةَ، و أنّه مرّ به رجلٌ فافتتح سورةً طویلةً، فقرأ الرّجلُ لنفسه و صلّیٰ ثمّ رکِب راحلتَه؛ فبلَغ ذلک النبیَّ صلّی الله علیه و آله و سلّم فبعَث إلیٰ مُعاذٍ فقال: ”یا مُعاذُ، إیّاک أن تکونَ فتَّانًا! علیک بـ ﴿وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا﴾ و ذَواتِها!“»
لوامع صاحبقَرانی، ج ٤، ص ٤٣٣: «و منقول است که معاذ بن جبل در مسجدی در زمان آن حضرت صلّی الله علیه و آله امامت میکرد و نماز را طول میداد. اتّفاقاً شخصی بر او گذشت و خواست که نماز را جماعت بخواند، دید معاذ شروع به خواندن سورهای طولانی نموده است. آن مرد قصد انفراد کرد و خود سورهای را قرائت نمود و نماز را تمام نمود و بر راحلهاش سوار شد و رفت. خبر این واقعه به آن حضرت رسید، حضرت شخصی را به سوی معاذ فرستاد که: ”زنهار، چنین مباش که مردم را به سختی و مشقّت بیندازی! بر تو باد که سورههایی مثل سورۀ و الشّمس و امثال آن را بخوانی!“»
- سوره إسراء (١٧) آیه ٢٢. نور ملکوت قرآن، ج ١، ص ١٥٣:

