بررسی حیثیت ظاهری و باطنی اعمال در اتصاف به حسن و قبح

الان که من دارم صحبت می‌کنم، بر این صحبت خارجی که شما دارید می‌شنوید، و به گوش شما می‌خورد و همین صحبت خارجی، صحبتی است که ضبط می‌شود، الان این ضبطها دارند این صحبت من را ضبط می‌کنند، آن تَغَییراتی که در این ضبط، شما به واسطه صحبت من به وجود خواهد آمد وآن معلوماتی که در این ضبط اضافه خواهد شد، خود اینها نه بد است، و نه خوب است یک فعل خارجی، یک عمل‌ خارجی است. الان ضبط می‌شود و شما هم بعداً یک دکمه می‌زنید و پاکش می‌کنید، درست خود این‌ فعل خارجی نسبت به اتّصاف علی الصویه اتّصاف است، اتّصاف به حسن یا اتّصاف به قبح آن چه که مورد استحصان قرار می‌گیرد، و نسبت به او محکمه عدل الهی تشکیل می‌شود، و او در این محکمه در معرض قِضاوت فرشتگان محاکمه کننده، واقع می‌شود، عبارت است از: آن قصد و نیتی که من در هنگام ادای این سخنان، آن نیت را در درون خود ایجاد کردم، آن نیت و آن قصد و آن غرض و آنچه را که به جهت او، این سخنان ادا می‌شود، او درمحکمه قضاوت الهی مورد سنجش و قیاس قرار می‌گیرد، نه این سخنانی که در خارج گفته شده و بر این اساس یک آثاری را در خارج به وجود آورده است، به این سخنان، ایرادی گرفته نمی شود به آن نیتی که براساس آن نیت این سخنان ادا شده است، به آن نیت تعلق می‌گیرد، آن محکمه وملائکه، که مشرف بر نفوس و مسیطر بر ضمائر ما هستند، براساس اشراف و اطلاعی که دارند، آنها می‌توانند قضاوت ما کنند، می‌گویند این سخنان امشب شما، مورد رضای پروردگار بود، یا این سخنان امشب شما مورد رضای پروردگار نبود. در حالتی که صحبت یکی است و سخن یکی است، ولی اگر همین صحبتی که امشب مورد رضای پروردگار نیست، این دو شب قبل اگر گفته می‌شد، این مورد رضای پروردگار می‌بود، نیت به واسطه بروز بعضی از مسائل تغییر کرده، و به واسطه تغییر نیت، این کلمات هم مستوجب مدح و مستوجب ذم خواهند بود.