نیت ، ملاک ثواب و عقاب اعمال

اعوذ باللَه من الشیطان الرجیم‌

بسم اللَه الرحمن الرحیم‌

اذَا رَایتُ مَولاىَ ذُنُوبِى فَزِعتُ، وَ اذَا رَایتُ کرَمَک طَمِعتُ فَان عَفَوتَ فَخَیرَ رَاحمٍ وَ انّ عَذَّبتَ فَغَیرُ ظَالِم.

ای مولای من وقتی نگاه به ذنوب و گناهان خود کنم دچار وحشت و خوف و نگرانی می‌شوم و وقتی که نگاه به کرم تو کنم مرا میل و طمع به نعمات تو فرامی‌گیرد.

دیشب خدمت رفقا عرض کردیم که کلام امام علیه‌السّلام کلامش کلام معصوم است یعنی امام علیه‌السّلام مطالبی که می‌فرماید و یا به پیشگاه خدا عرضه می‌دارد در هر دو جهت، کلامش دارای عصمت است و حتی خود ما که، یک افراد عادی هستیم و طبعاً اگر اعتراف به گناه کنیم همچنین کار بسیار سخت و شاقی نکرده‌ایم، نه الحمدلله همه ما از این گناهان و از این ظلّات و از این خطاها الی ما شاءاللَه در پرونده مان داریم و اگر ما به خدا بگوییم که خدایا ما اهل گناهیم، خوب چطور، یک مطلب راستی است دیگر صحیح و راست و درست است. دیگر اشکالی در آن نیست.

عرض بنده این است که امام علیه‌السّلام وقتی به خدا عرضه می‌دارد وقتی نگاه به گناهانم که می‌کنم مرا فزع در می‌یابد، از ما که گناهکارتریم، راست تر می‌گوید، از خود ما که واقعاً هم انجام دادیم، در خارج انجام دادیم، هر گناهی بخواهیم انجام دادیم، هر مخالف با رضای پروردگاری از ما سر زده، بله خوب معصوم که نیستیم، دچار خطا و سستی می‌شویم بعد هم خدا که، توبه را برای ما گذاشته است، دیگر اگر قرار بود که خدا بخشنده و کریم و بزرگوار و غافرالذنوب و اینها نباشد، خوب پس بنابراین دیگر بساط بهشت به طور کلی جمع می‌شد و به جای آن می‌بایست جهنّم را خیلی توسعه بدهد و طبقات آن را زیاد کند و فونداسیون آن را محکمتر کند بالاخره جمعیت و ثقل را باید بکشد، دیگر همه می‌روند در جهنّم و چندتایی می‌مانند یک انبیاء و فرض کنید ائمه و اولیا و اینها بقیه، پس این بقیه دیگر بایستی ثقلشان را تحمّل کند.