دین اسلام، دین رأفت و رحمت ‏

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‌

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم‌

وصلَّى اللَه عَلَى سیدنا و نبینا أبى‌القاسم مُحَمّدٍ

وعلى آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَى أعدائِهِم أجمَعینَ‌

الهى رَبَّیتَنى فى نِعمَک وَ احسانِک صَغیراً وَ نَوَّهتَ بِاسمى کبیراً¹

خدای من، تو کسی هستی که مرا در حال صِغَر به نعمت‌های خود و به احسان خود متنعم کردی و اسم مرا در حال کبَرِ سن به نیکی بالا بردی و معروف کردی.

این عبارت حضرت سجاد علیه السّلام از طُرق مختلفی مورد دقت قرار می‌گیرد. اول اینکه خدای متعال چگونه یک فرد را در بین افراد معروف و مشهور می‌کند و عرض شد که این مسأله به اختیار و مشیت پروردگار است و نباید این مطلب موجب غبطه و حسرت برای دیگری بشود. وسائلی پیدا می‌شود، ظروفی مهیا می‌شود، تا اینکه فردی معروف و در بین افراد شناخته می‌شود و چه بسا این شهرت و این نام نکو، تحصیلش به اختیار خود او نبوده و خود او در این مسأله نقشی نداشته است بلکه مسائلی دست به دست هم داده تا اینکه یک فردی معروف شود. لذا این نباید موجب غبطه خوردن شخص دیگری بشود که چرا من معروف نشدم؟ چرا من شهرت پیدا نکردم؟ چرا من را رئیس نکردند؟ چرا اسم مرا در اعلانات ننوشتند؟ چرا من را در نفر اول ننوشتند؟ چرا مرا در ...؟ چرا؟ این چراها مال چیست؟ مال این است که ما این شهرت را به خود می‌بندیم.

یادم می‌آید در یکی از همین انتخاباتی که در چند سال پیش شده بود یک شخصی را به عنوان فرد اول معرفی کردند، من گوش می‌دادم وقتی که در رادیو با آن شخص مصاحبه می‌کردند و ایشان صحبت می‌کرد آن شخص آنچنان در حال شعف و شادی و سرور بود که نمی‌دانست چه دارد می‌گوید، عبارت او این بود:" شما امروز یا این مرتبه با این رأیی که به من دادید قلب رسول اللَه را شاد کردید". عبارت او در ذهن من است.