توجه به امور اعتباری و کثرات مانع رشد سالک

ما واقعاً سالک هستیم؟ اسم ما را سالک می‌گذازند؟ اگر فلان رفیق سلوکی ما من باب مثال آمد یک کاری کرد، یک حرفی زد فوقش، یا اینکه یک کاری که مثلاً غیر متعارف باشد، به چه انگیزه‌ای می‌آییم این را بر مَلا می‌کنیم و عیب می‌گیریم؟ و خدا نکند بدنبال پرونده سازی بگردیم! روایتی از امام صادق علیه السّلام است یا پیغمبر اکرم، شک دارم، که هر کسی بدنبال پرونده سازی باشد، ترجمه آن این است، پرونده سازی، یعنی بدنبال عیب بدست آوردن و جمع کردن عیب برادر مؤمن باشد که روزی از این استفاده بکند و به رخ بکشد، شما، شما، شما، این کارها را کردی، فلان، خداوند در روز قیامت نظرش را از او برمی‌گرداند! یعنی بالاترین عذاب برای او! این چه دردی است که در ما افتاده؟ آیا ما واقعاً اینقدر خودمان بدبختی و بیچارگی نداریم؟ واقعاً ما این قدر گرفتاری نداریم؟ حالا بماند اینکه اگر خدای نکرده تهمت و فلان و این حرفها، حالا به آن کاری نداریم، حالا آن یک مسائل دیگر است، نه! واقعاً یک عیب است، واقعاً یک عیب است. اینها برای چی؟ اینها برای این است که ما فقط یک لفظی از این مسائل به گوشمان خورده، حقیقتش را دیگران عمل کردند، اِفاده و بقیه‌اش را ما داریم می‌گوییم، به واقعیتش دیگران عمل کردند، به لفظ می‌گوییم امّا خودمان عمل نمی‌کنیم! بالای منبر می‌رویم برای مردم موعظه می‌کنیم حنجرۀ خودمان را پاره می‌کنیم،ایها ‌النّاس غیبت نکنید، تهمت نزنید، حرام است، چی است، و خودمان بالاترین غیبت را می‌کنیم، بالاترین تهمت را می‌زنیم! ایهاالنّاس بین مردم شک ایجاد نکنید، اختلاف ایجاد نکنید. پیغمبر فرمودند: وحدت را حفظ کنید. بالاترین هدیه‌ای که مؤمن برای برادر مؤمنش می‌تواند بیاورد حفظ وحدت است، وحدت، امّا خودمان می‌آییم وحدت را به هم می زنیم، نه تنها وحدت ایجاد نمی‌کنیم، که هیچ! می‌آییم این وحدتی را که هست تبدیل به اختلاف می‌کنیم.