مرتب سازی:
رکن و پایه اساسی در روابط اجتماعی
5یا اینكه نه، وقتی نگاه میكند میبیند این گوشهاش دارد به این میخورد. فلان شخص یك مطلبی را گفته یا به «او» میخورد یا به آن مجموعهای كه در آن مجموعه هست گرچه به خود او هم نخورد، به آن نظامی كه این در آن نظام هست و پایبند به آن نظام هست، به آن ادارهای كه این در آن اداره هست، به آن سازمانی كه این در آن سازمان هست و گرچه به شخص او هم ارتباط نداشته باشد ولی از این حیث این با او نگاه میكند كه این الان دارد سازمان او را زیر سؤال میبرد، اشكالی كه به نظامی كه این در آن نظام قرار دارد نه به اینكه فرض بكنید كه این چه هست. اگر این از آن نظام خارج شود برود در یك جای دیگر، هیچ كاری ندارد، به من چه! بگذار بگویند! حالا به دروغ و راستش اصلًا كاری نداریم كه این مطلبی كه گفته میشود دروغ است یا راست است، به آن محتوا كار دارد و این مسئله بسیار مسئله مهمی است، یعنی میخواهم این را عرض بكنم كه نود درصد گرفتاریهای ما به این مطلب برمیگردد، نود درصد اشكال ما به این قضیه برمیگردد.
امام علیهالسّلام روی مهمترین قضیه در اینجا دست گذاشتند و مهمترین مسائل را در اینجا مطرح كردند. همین الان كه شما در اینجا هستید یك سؤال از شما میكنم: اگر یك كسی راجع به مرحوم آقا یك چیزی بگوید فوراً همه عصبانی میشویم، خب هیچ فكر كردهایم شاید حرف درست باشد؟ شاید یك مطلب صحیح باشد؟ نه، قبل از اینكه فكر كنیم مطلب صحیح است نگاه میكنیم چون به مرحوم آقا گفته شده پس باید در مقابلش موضع گرفت! چرا؟ چون اگر موضع نگیریم خودمان زیر سؤال میرویم، [برای اینكه] زیر سؤال نرویم پس باید موضع بگیریم، این میشود نفسانی. خیلی راحت! یعنی اول از خودمان شروع میكنیم. مرحوم آقا هست، مرحوم آقا باشد! ما چهارده معصوم داریم والسلام و بس فقط چهارده معصوم. حالا در خود آن قضیه هم مطالبی هست كه بماند.