لزوم توجه سالک به زمان حال و عدم توجه به گذشته و آینده

أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

الحمد للّه ربِّ العالمين و الصلاة و السلام على سيّدنا أبى‌القاسم محمّد

وعلى آله الطيبين الطاهرين و اللعنة على أعدائِهم أجمعين.

 اگر نظر شریف رفقا باشد، در مجلس قبل بخشی از توصیه‌های امام صادق علیه‌السلام را كه درباره كیفیت تغذیه داشتند، عرض شد و تتمّه آنها موكول به مجلس آینده شده بود؛ البته در طول این مدّتی كه رفقا و دوستان با مرحوم آقا رضوان اللَه علیه ارتباط داشتند از نحوه سخنان ایشان و تصرّفات ایشان، كیفیت قضیه به دست آمده بوده، و همین‌طور راجع به این قضیه در طی جلساتی كه برگزار شده، چه به صورت عموم یا غیر عموم، مطالب و قضایایی به عرض دوستان رسیده است.

 بنده دیدم كه اگر راجع به این قضیه بخواهیم كمی بیشتر صحبت كنیم و مطلب را گسترش دهیم شاید نسبت به مطالب بعد قدری تأخیر واقع شود و آن‌قدر هم مسئله در آن حدّی كه باید مطرح باشد ناگفته نیست؛ امشب نكاتی را از ماحصل مطالبی كه در این زمینه هست خدمت رفقا و دوستان عرض می‌كنم تا اینكه امشب یا در جلسه دیگر این مسئله و مبحث تمام شود و به مطالب مهمتری كه در فقرات دیگر است برسیم.

 یك معیار كلّی بنده خدمت رفقا عرض كردم و این هم بر آن اساسی است كه خود حقیر از بزرگان شنیده بوده و روش آنها را در این مسئله دیده بودم و آن این است كه در سیر و سلوك و حركت الی اللَه آنچه كه باید مورد نظر باشد، این است كه روح و نفس راكب هستند و بدن مركب، جای این قضیه نباید تغییر پیدا كند؛ یعنی روح مركب شود و بدن راكب!. مشخّص است كه كمالاتی را كه خدای متعال در این دنیا برای ما مقدّر كرده است به واسطه ارتباط نفس با بدن حاصل می‌شود و اگر غیر از این بود نیازی به آمدن در این دنیا نبود، آدم در همان عالم برزخ و مثال متوقّف می‌بود و دیگر این نشئه مادّی و این نشئه جسمانی ضرورتی برای تكامل نداشت. خوب مشخّص است كه آمدن در این دنیا روی حسابی بوده روی غرضی بوده، روی یك غایت و هدفی بوده است و خداوند كه حكیم علی الإطلاق است قطعاً یك امری را بدون سبب و هدف و بدون غایت مقصود ایجاد نمی‌كند.