مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام
1أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم
بسم اللَه الرحمن الرحيم
وصلّى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبىالقاسم محمّد
وعلى آله الطّيبين الطّاهرين، و لعنة اللَه على أعدائِهم أجمعين
به مناسبت اینكه در آستانه ماه محرّم و صفر قرار گرفتیم كه ماههای عزا و مصیبت اهل بیت است، به خصوص ماه محرّم، بیمناسبت نیست كه بعضی از مطالبی را كه مناسب است كه در این ماهها و به خصوص در ماه محرّم، رعایت شود، خدمت رفقا عرض كنیم. و آنچه را كه از بزرگان و سلفِ صالح و سزاوار، درباره مصائب و مسائل وارده در این ایام به نظر میرسد را عرض كنیم.
البته رفقا خودشان بر مطالب مطّلع هستند، و كم و بیش هم در این سنوات گذشته عرض شده و نیازی به، یعنی الزامی در تذكّر و صحبت در این مطالب نیست و خودشان مسائل و مطالب را تبلیغ میكنند و انتشار میدهند و نقل میكنند؛ ولی خب از باب اینكه ما هم به عنوان فردی كه چند صباحی با آن بزرگان حشر و نشر داشتهایم، و مسائلی را دیدهایم، و خود در آن زمان تجربه كردهایم، از این جهت حتّی تكرار این مطالب شاید خالی از نفع نباشد.
رفقا و دوستان، نسبت به مطالبی كه تا به حال عرض شد، مسائل را دیگر دریافتهاند، و روش و ممشای بزرگان را در این قضایا و در این امور متوجّه شدهاند و مسئله به دست آمده است. از كیفیت صحبتها و نگرشها و تفكّرها، مطلب واضح است كه قضایا و آنچه را كه باید رعایت بشود و انجام بشود و التزام به آن داشته باشیم، آن مطالب بحمداللَه در دست هست، و حتّی بعضی از صحبتها كه میشود در قبال این قضایا، دیده میشود كه نحوه برخورد چگونه است.
بزرگان نسبت به احیای این دو ماه، و به خصوص احیای مسئله سیدالشّهداء علیهالسلام، عنایت غریبی داشتند و از سخنانشان این مسئله كاملا آشكار است.
و بزرگترین و شنیعترین اتّهام و مسئلهای كه مخالفین معرفت و معارضین با منهاج اولیای الهی مطرح میكنند، همین مسئله دوری و ابتعاد اهل معرفت از مكتب اهلبیت علیهمالسلام و از احیای مراسم و محافل و مجالس عزاداری است؛ كه این واقعاً یك افترا و اتّهام لا یغفَر است و همه اینها از روی عناد است، كاملا مشخص است كه قضیه به عناد برمیگردد.

