اهمیّت و آثار روزه در تکامل انسان

مرحوم آقا [علامه طهرانی] به ما توصیه می‌كردند كه این را هم رفقا همیشه انجام بدهند هر وقت از بیمارستانی می‌گذرید، حمد شفا بخوانید برای مریضان؛ و هر وقت از قبرستان می‌گذرید، برای امواتی كه هستند حمد و قل هو اللَه بخوانید. دارید یك مسافرت می‌كنید در یك جاده، حركت می‌كنید، به یك دهی می‌رسید، به یك شهری می‌رسید، این طرف یك قبرستانی است، یك حمد و قل هو اللَه برای همه آنها باید بخوانید. خودشان هم می‌خواندند. ظاهراً مرحوم علامه طباطبایی به ایشان این مطلب را از دستور مرحوم قاضی داده بودند. ببینید این بزرگان چقدر مسائل اخلاقی را در نظر می‌گرفتند: حالا كه داری می‌روی، خب یك فاتحه‌ای هم بخوان، تا یك ثوابی هم به دیگری برسد دیگر! چرا بخل می‌كنی؟ این كه دیگر مؤونه ندارد! این كه دیگر دست در جیب بكن و این‌ها را ندارد! یك قل هو اللَه بخوان، یك حمد بخوان بگذار آنها هم به یك بركتی برسند، به یك فیضی برسند.

این عمل عملی است كه باید انجام بدهد، پیغمبر هم باید انجام بدهد. پیغمبر هم برای تقرّب بیشتر و استفاضه بیشتر باید روزه بگیرد. باید ماه رجب و شعبان را روزه بگیرد. باید در طول سال روزه بگیرد، نباید بگوییم كه: ا! چرا؟ او كه دیگر پیغمبر است!

خب پیغمبر است، بله، پیغمبر است، اما آن روزه‌ای كه پیغمبر می‌گیرد، در یك مرتبه است، و او را به مسائل مورد نظر و افق‌هایی كه باید به آن افق‌ها رسول خدا برسد، او را در آن‌جا قرار می‌دهد؛ خب روزه‌ای كه ما می‌گیریم هم آن مقداری كه برای ما مفید است. هركس به اندازه خودش و به اندازه سعه وجودی خودش بهره می‌برد. همان‌طوری كه در همین دنیا، برای دوام حیات و برای دوام بقاء نیاز به غذا خوردن است. پیغمبر گرسنه می‌شد، ائمه گرسنه می‌شدند، مثل سایر افراد. بگوییم: حالا كه چون پیغمبر است، نه دیگر نیاز به غذا ندارد، غلط است! مریض می‌شد، مثل سایر افراد دارو می‌خواست.