اهمیّت و آثار روزه در تکامل انسان

پیغمبری كه نباید بیاید در شهر در مدت یك اربعین حتی چشمش به یك آدم نباید بیفتد، اگر بیفتد خراب می‌شود، كی باید غذا بیاورد؟ كی باید برسد؟ كی باید این مطالب را در نظر بگیرد؟ هان؟ كی باید این كار را انجام بدهد؟ حضرت خدیجه این كار را می‌كرد. غذا را می‌گذاشت و برمی‌گشت. در بسیاری از موارد كه حضرت خدیجه می‌آمد غار حرا رفته‌اید؟ باید رفقا خیلی رفته باشند! آدم نفسش در آن‌جا بند می‌آید! در آنجا برای پیغمبر غذا و آب را می‌خواست بگذارد، آن بالا آب نبود! ، پیغمبر مشغول سجده بودند و ایشان هرچه می‌ایستاد می‌دید پیغمبر سر از سجده برنمی‌دارند و برمی‌گشت! بارها به این كیفیت اتفاق افتاده بود! حالت حضور پیغمبر را به هم نمی‌زد! كجا همچنین چیزهایی را می‌شود پیدا كرد؟! ما در چه عوالمی اصلا داریم صحبت می‌كنیم؟ از مكه بلند شود بیاید آنجا و ببیند پیغمبر نشسته‌اند و مشغول توجّهند، مشغول ذكرند، حالا چه مشغول سجده و چه مشغول ذكر، به پیغمبر سلام هم حتی نكند! ما یحتاج پیغمبر را آنجا بگذارد، لباسش را باید بیاورد، خب هر روز لباس باید عوض بشود، در آن گرمای كذایی، لباس بیاورد و بعد هم دوباره برگردد؛ درست؟ این كارها را كی می‌كرد؟ این حضرت خدیجه انجام می‌داد.

پیغمبر تا عمر داشتند از فكر حضرت خدیجه بیرون نبودند. گوسفند می‌كشتند به فقرا می‌دادند، ثوابش را برای حضرت خدیجه می‌فرستادند. پول به فقیر می‌دادند، ثوابش برای حضرت خدیجه بود؛ نماز می‌خواندند، ثوابش برای حضرت خدیجه بود، قرآن می‌خواندند، همین طور. تمام شد؟ خب مگر پیغمبر نیاز به این كارها داشت؟ او كه اصل همه وجود است و آن كه رأس واسطه فیض بین خدا و بین موجودات است، او كه دیگر تمام عالم در دستش است! او وسیله برای نزول بركات و نعمت‌ها و نفحات الهی به همه عالم وجود است، از جمله حضرت خدیجه. دیگر حالا چرا گوسفند می‌كشد كه ثوابش را برای حضرت بفرستد؟ او اراده بكند می‌تواند ثوابش را به ایشان بدهد دیگر؛ نه! این نیست! در نظام عالم باید این عمل در خارج انجام بگیرد، پیغمبر بخواهد انجام بدهد، یا غیر پیغمبر. هر دو باید گوسفند بكشند. ثواب می‌خواهد برسد، باید صدقه داده شود. حالا من پیغمبرم دیگر، آن ثوابی كه صدقه دارد یك اراده می‌كنم صد برابرش برسد، نه! این‌نیست! باید پیغمبر هم صدقه بدهد، پیغمبر هم باید قرآن بخواند، پیغمبر هم باید نماز بخواند، پیغمبر هم باید وقتی سر قبرش می‌رود، فاتحه بخواند؛ نمی‌شود بگوید حالا من پیغمبرم، خب یك اراده می‌كنم آن نفحات می‌رسد.