اهمیّت و آثار روزه در تکامل انسان

أعوذباللَه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

وصلى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبى القاسم محمّد

وعلى آله الطّاهرين، و اللعنة على أعدائهم أجمعين‌

قبل از ادامه صحبت در كیفیت تغذیه در حدیث عنوان، كه خدمت رفقا عرض شد، چون موارد زیادی، هم از داخل و هم از خارج راجع به بعضی از شبهات و سؤالاتی كه درباره حجّیت فعل ولی خدا كه بحث می‌كردیم مطرح شده است، بنا را بر این گذاشتیم كه مجموعه این سؤالات جمع‌آوری بشود، رفقا، دوستان، راجع به مطالبی كه خدمتشان عرض شد، حالا بر حسب مراتب خودشان، اگر سؤالی و ابهامی هست، این‌ها را لطف كنند یادداشت كرده تا بعد در یك مجلسی كه خارج از این مجلس عنوان هست، به آنها شفاهی پاسخ دهیم، البته این را هم در نظر داشته باشید كه رفقا و دوستان این مطالب را دارند تهیه و تنظیم می‌كنند و به صورت یك كتاب، به طور مستقل با اضافاتی انشاءاللَه به طبع و نشر خواهد رسید. منتها خب از نقطه نظر اینكه از نظر صوتی هم مسائل مطرح شود، از این جهت مناسب است كه در یك مجلس یا دو مجلس، خارج از مجالس عنوان، و بیشتر هم مجالسی كه اخلّاء و فضلاء روحانی در آن مجلس تشریف دارند، نسبت به این مطالب بپردازیم.

صحبت ما در كیفیت تغذیه بود، و این‌كه انسان غذا را به عنوان مقدّمه و وسیله رسیدن به مقصود باید مدّ نظر قرار بدهد، و به خود غذا و كیفیت مأكولات، به عنوان استقلال نباید نگاه كند. عرض شد در جلسه قبل كه اگر این‌طور باشد با حیوانات تفاوتی ندارد. امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرمایند: «كالبهيمة المربوطة، همّها علفها»¹؛ افرادی كه این‌ها هدف ندارند، مقصد ندارند، و منظور و مقصودشان در این دنیا رسیدن به مطامع دنیا و تكالب بر حطام دنیاست را به حیوانی كه در طویله بسته‌اند و جلویش علف ریخته‌اند، تشبیه می‌نمایند؛ این حیوان غیر از خوردن و نگاه كردن به آنچه كه دارد آن را می‌بلعد، هیچ فكر دیگری ندارد. تصوّر دیگری از عالم ندارد: عالم را سیل ببرد، این علف جلوی ما از بین نرود! این، همّی است كه این حیوان دارد.