تأثیر جنبه باطنی و ملکوتی نعمت‌های خداوند متعال بر نفس انسان

أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

 در جلسه قبل صحبت راجع به كیفیت تغذیه و تأثیر آن در حال و هوای انسان بود و مسئله به این جا رسید كه سالك نسبت به تغذیه خود باید دقت كند و هر چیزی را كه تمایل داشت نباید مصرف كند، بلكه باید ببیند كه چه چیزی به صلاح او است و چه چیزی برای سلامتی، آمادگی ذهن و فكر و جهت رشد و ترقی او لازم است. در ابتدا نظر بنده این بود كه راجع به كیفیت تغذیه یك مقداری بسط كلام بدهیم و صحبت كنیم ولی به نظر رسید كه چندان این مسئله شاید ضرورتی نداشته باشد با توجه به اطلاع و آگاهی دوستان و افراد و بخصوص در این زمانه كه خصوصیات و خواص اشیاء در اختیار و اطلاع عموم قرار می‌گیرد فقط به آن جنبه‌هایی كه مورد نظر است پرداخته شود و خود افراد در انتخاب كیفیت این مسئله مختار باشند.

 همان طوری كه اگر نظرتان باشد قبلا عرض كردیم دو مسئله مختلف را در روش و مرام بزرگان مشاهده می‌كنیم چه ائمه علیهم‌السلام و چه اولیاء الهی، این دو مسئله وجود دارد كه باید بین این دو مسئله جمع كرد. مسئله اول عبارت است از تفویض اختیار استفاده از نعمت‌های الهی به افراد و به اشخاص و منع از امساك و كف نفس از استفاده از نعمت‌های الهی. این مسئله كه خدای متعال این نعمت‌ها را برای انسان آفریده است، چه نعمتهای نباتیه و چه نعمتهای حیوانیه، استفاده از مواشی و همچنین استفاده از سایر نعمتهایی كه برای بقاء حیات و دوام عمر ضرورت داشته و لازم است.

 آیه شریفه هم نسبت به این مسئله دلالت دارد قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَه الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ‌¹ یعنی هر چیز طیب و پاكیزه‌ای كه هم از نقطه نظر معنوی و جنبه فقهی و شرعی طیب است و هم از جهت خصوصیت ظاهری و استفاده انسان برای سلامتی، صحت، دوام و استمرار حیات مفید باشد.