دیدگاه مکتب عرفان نسبت به مساله تغذیه و پرهیز از افراط و تفریط (٢)

اعوذ باللَه من الشیطان الرجیم‌

بسم اللَه الرحمن الرحیم‌

 در جلسات گذشته نسبت به فرمایش امام صادق علیه‌السّلام همان طوری كه خاطر شریف رفقا هست عرض شد كه امام علیه‌السّلام راجع به مراقبه در أكل و شرب و تغذیه فرمایشاتی دارند و انشاءاللَه با استفاده از سایر فرمایشات امام صادق علیه‌السّلام در این زمینه روایات دیگر از سایر ائمّه و همچنین شیوه اولیای خدا در كیفیت تغذیه و میزان رعایت آن و آنچه را كه خود ما در طول حیات بزرگان و اولیا تجربه كردیم و از آنها مشاهده كردیم در ظروف مختلفه و حالات متفاوته به عرض رفقا انشاءاللَه می‌رسد تا این كه بتوانیم به آن چه را كه بزرگان در این زمینه توصیه كردند پایبند باشیم.

 همان طوری كه اگر نظر رفقا باشد در جلسه گذشته عرض شد در این مسئله بعضی‌ها جانب افراط را در پیش گرفتند و بعضی‌ها هم جانب تفریط را.

 از آن طرف هم و غمّ بسیاری از افراد یا اغلب آنها بخواهیم بگوییم، قسمت مهمّش صرف در مأكولات و كیفیت آن و استفاده غیرصحیح در واقع می‌توانیم بگوییم و اسراف و بذل اموال برای مطالب و مسائلی می‌شود كه چندان هم ضروری و لازم به نظر نمی‌رسد، به طوری كه سلامت خود را ظاهراً و باطناً تحت تأثیر این مسئله قرار دادند.

 از آن طرف بعضی هم جانب تفریط را در پیش گرفتند و نعمت های الهی را بر خود محروم كردند و از این بخش از لذایذ سالم و اعطایی پروردگار به بشر، خود را بی نصیب كردند و تصور كردند كه به طور كلی این نعمات و این مواهب الهی برای گروه خاصی است نه برای مؤمنین، نه برای صلحا، نه برای افراد و این‌ها باید به یك قسم خاص و به یك نوع خاص از حدّاقل آن شرایط حیات برخوردار باشند و اینها همه برای دیگران است و برای افراد دیگری است.