حیثیت توحیدی حاکم بر تمام آیات قرآن و احکام شرعی

 خیلی ضرورتی ندارد، ولی او خیلی خودش مایل بود بر این كه حتماً اخبار را بشنود و ببیند كه بالاخره چه می‌گذرد در عالم، اگر نفهمد نمی‌شود اصلًا زندگی كرد!. كسی كه اخبار را متوجّه نشود گویا اصلًا روز و شب بر او نمی‌گذرد!، من دیدم رفت وضو گرفت و آمد و مهرش را گذاشت، به آن پسرش گفت آن پیچش را بیشتر كن، كه دارم نماز می‌خوانم در عین حال آن پیچ را زیادتر كن كه به اصطلاح گوش كنیم كه خلاصه از خبر هم محروم نباشیم. خب آدم مسلمان آدمی كه خودش بله نسبت به مسائل تقید دارد چرا باید این طور بشود؟ این برای چیست؟ برای این است كه آن برداشتی كه ما از نماز داریم آن برداشت، برداشت صحیحی نیست، فقط صِرف انجام دادن یك تكلیف و عدم اهتمام به آن در ظرف خودش و ترجیح دادن و برتری دادن امور دیگر زندگی و اجتماعی بر این تكلیف الهی است. این است نتیجه، مسئله همین است مطلب این است كه در مكتب بزرگان دیدگاهی كه نسبت به احكام و تكالیف اعمال می‌شود آن دیدگاه، دیدگاه عالم معنا و عالم غیب و عالم نور و عالم بهاء و عالم بهجت است. مسئله این است. بر آن اساس احكام شكل می‌گیرد.

 مرحوم قاضی برای چه می‌فرماید كه در هر جای از منزل نماز نخوانید جایی را انتخاب كنید كه از همه جا ساكت تر باشد؟. برای چه این حرف را ایشان می‌زند؟ اتاقی را انتخاب كنید كه خودتان احساس كنید حالتان در آن اتاق بهتر از بقیه است، انسان خودش هم می‌تواند احساس كند، یك جایی را می‌رود تجربه می‌كند جاهای مختلف، می‌فرمودند اگر در این اتاق نماز می‌خوانید می‌بینید آن حال را ندارید، این اتاق را عوض كنید بروید جای دیگر می‌بینید آنجا حال ندارید بروید جای دیگر، از نماز در جای وسیع كه همه چیز در جلوی چشم انسان است، همه اینها می‌فرمودند پرهیز كنید، سعی كنید كه امور جانبی شما را از توجّه باز ندارد. خب مرحوم قاضی هم فقیه بود، مرحوم قاضی هم عالم بود، مرحوم قاضی هم مجتهد بود، مرحوم قاضی هم همین درسها را خوانده بود، همین كتابها را خوانده بود. چرا ما اینها را در راه و روش دیگران نمی‌یابیم دلیلش چیست؟