تبیین صحیح معنای «زهد و تقوا» و حکمت تشریع مساله ازدواج

 یا اینكه بر این اساس مقصد و مقصود و منظوری مورد نظر بوده، خداوند یك شیئ را خلق كند و بعد بگوید به او كاری نداشته باش! خب برای چه خلقش كردی؟ خدا یك امری را در انسان انجام بدهد، مثلا محبّت انجام بدهد، عطوفت انجام بدهد، انس در انسان به وجود بیاورد، لطف در انسان به وجود بیاورد، احساس در انسان به وجود بیاورد، بعد بگوید به اینها ترتیب اثر نده!!، وقتی كه انسان ترتیب اثر ندهد، پس چرا از اوّل این‌ها را گذاشته؟ چه مقصدی از قراردادن اینها در جبلّت آدمی است؟ چه هدفی پشت این مسئله است؟ مگر خدا كار عبث انجام می‌دهد؟ خدا به انسان فرزند بدهد، بعد بگوید نسبت به او محبت نداشته باش؟ خب خودت از اوّل آن محبّت را بگیر! خدا خودش در آیه قرآن می فرماید «فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ» تألیف بین قلوب از كجا آمده؟ پیغمبر و رسول خدا فرمودند: اگر كسی را دوست دارید این دوستی را به او اظهار كنید، در دلتان نگه ندارید، نگویید حالا بد است برای خودم نگه دارم! و آن به اصطلاح خودش یك موقعیتی برای ما به حساب می‌آید!، آدم هر چیزی را نباید بگوید!، نه! این دوستی كه الآن نسبت به رفیقتان دارید، این محبّت، محبّت الهی است، این محبّت الهی از بالا آمده، از دست شما نیامده، چرا دیروز دوست نداشتید؟ این محبّت را اظهار كنید، اظهار محبّت موجب پیوند است، موجب ألفت و انس است و تمام مسائل بر اساس محبّت شكل می‌گیرد.

 اگر مرد نسبت به زن محبّت دارد باید این را اظهار كند چون آن زن علم غیب ندارد كه بداند شوهر دوستش دارد یا ندارد! علم غیب ندارد، او نگاه به كارهای ظاهری شوهر می‌كند، می‌بیند شوهر به او توجّه ندارد وقتی وارد منزل می‌شود یك راست سرش را می‌گذارد می‌رود فرض كنید كه توی فلان اتاق لباسش را در می‌آورد، نه سلامی می‌كند نه پاسخی می‌شنود، نه ... خب حالا این زن در این منزل بوده، چند ساعت بوده، شما كه بیرون بودی و حالا آمدی باید یك توجهّی بشود، پس بالاخره این گونه مسائل از كجا باید بیاید؟ همین طور كه خود به خود از زمین نمی‌جوشد، یك ظواهری باید داشته باشد، یك اعمال و كارهایی باید انجام بشود، یك نمودهایی باید داشته باشد، آن نمودها حكایت از مافی‌الضمیر بكند، حكایت از آن واقعیاتی كه در دل قرار دارد باید بكند، این دستورات، دستوارتی است كه حالا در مورد این مسائل بعداً صحبت خواهد شد، اینها دستوراتی است از نظام عالم كه نظام تكوین است و آن منشأ و مبدأ برای تشریع این امور است.