تبیین صحیح معنای «زهد و تقوا» و حکمت تشریع مساله ازدواج

 باشد؟ آیا با روش عادی و حركت و سیر عادی انسان به خدا نمی‌تواند برسد؟ حتماً باید به خود سختی بگیرد و خود را از نعمتها محروم كند؟ به این نحو است كه برای رسیدن به خدا از هر لذتی باید چشم پوشی كند؟ پس اگر این طور است چرا از اول خدا ما را اینگونه آفرید؟ و چرا این خصوصّیات را در وجود ما جِبِلّی نمود؟ و چرا نفس را مدیر و مدبّر این بدن و جسم قرار داد؟ و چرا این تعلّقات را در ما به وجود آورد؟ خب اینها از كجا آمده؟ محبتی كه مادر و پدر به فرزند دارد، این محبّت از كجا آمده؟ آیا راه خدا باید مساوی با قطع تعلّق و محبّت پدر و مادر به فرزند و زن و شوهر به یكدیگر باشد تا این كه انسان بتواند آن تعلّق واقعی را در خود ایجاد كند و آن محبّت واقعی را در خود به وجود بیاورد و آن ارتكاز واقعی را در پیش بگیرد؟

 بعضیها به اشتباه این مسائل را تصّور می‌كنند و به خلاف این مطالب را تصور می‌كنند كه در محبت به خدا، محبّت به زن و فرزند جایی ندارد! كسی كه راه خدا را می‌خواهد برود باید از دوست، رفیق، استاد، معلم، همسایه، قوم و خویش، همة اینها باید قطع تعلّق كند! و نسبت به آنها بی تفاوت باشد و آن توجّه خود را تماماً به یك نقطه متمركز كند و حتّی نسبت به امور ظاهری باید بر خود سخت بگیرد و از آن نعمتهای الهی به حدّاقل باید استفاده كند! میوه‌ای كه می‌خواهد برای منزل بگیرد باید سعی كند كم ارزشترین آنها و غیر قابل عرضه‌ترین آنها باید باشد!، غذایی كه می‌خواهد تهیه كند باید از غذای نامرغوب باشد!، خب اینها مسائلی است كه بد فهمیده شده و در غیر از آن جایگاه واقعی خودش این مسائل و مطالب قرار گرفته، همة اینها خلاف است.