حقیقت عاشورا و وظایف شیعیان در ماه محرم و صفر

 پیش می‌آید. حالا فرض كنید كه یك پزشك آمده می‌خواهد برای خدا درمان كند، اتفاقاً مریض می‌آید، تشخیص اشتباه می‌دهد، خدا كارش ندارد، مسئله‌ای نیست. نسخه اشتباه می‌دهد، دارو را عوضی می‌دهد، مسئله‌ای نیست. یا اینكه فرض كنید كه از انسان مسئله شرعی می‌پرسند و انسان در ذهنش این طور است، یك جوابی می‌دهد بعد معلوم می‌شود این جواب اشتباه بوده، باید برود عوض كند. نه اینكه بگوید اگر حالا بیایم به او بگویم به شخصیت من بر می‌خورد. می‌گویند ا! آقا جواب مسئله را بلد نبود. عوضی به ما گفت. می‌رفتی مطالعه می‌كردی، چرا آمدی جواب دادی؟! گاهی اوقات اتفاق می‌افتد. اینكه خیلی مسئله مهمی نیست. ما كه امام زمان نیستیم، ما كه معصوم نیستیم. چه‌بسا اتفاق می‌افتد برای یك شخص، یك مجتهد [كه‌] در صبح یك نظریه دارد در شب نظرش عوض می‌شود، مسئله به این كیفیت است، و آن كسی كه هیچ‌گاه در او تغییر پیدا نمی‌كند و عصمت مطلقه دارد، فقط معصومین هستند، فقط آنها هستند كه مسئله‌شان به حدس و گمان نیست. این مطلب را تا حدودی بنده در جلد دوم (اسرار ملكوت) توضیح داده‌ام، رفقا به این قسمت خیلی دقت كنند آنجا را خوب مطالعه كنند خیلی دقیق، تا اینكه یك قدری یك قدری از بسیار از بسیار از بسیار از بسیار آنچه كه خداوند برای امام علیه‌السّلام و وضعیتش و شخصیتش تقدیر كرده است ما هم آشنا بشویم و ببینیم چه خبر است. آن‌وقت بفهمیم امام رضا كه فرموده: تمام عقول شما برای رسیدن به مقام ما، همه اوهام است، بفهمیم حضرت چه فرموده است، منظورشان چیست.

 فقط معصوم است كه می‌تواند كلامش مهر عصمت بخورد و در این مسئله فرق نمی‌كند. البته در همان‌جا هم توضیح داده شده آن ولی الهی كه از مقام نفس و اسماء و صفات گذشته باشد و به مقام طهارت رسیده باشد و نفس او با نفس امام حی و امام زمان علیه السّلام متحد شده باشد، نه هر دوغ فروشی و لبوفروشی با این شرایط، او از همان منشأ و مبدأ و سرچشمه امام علیه السّلام ارتزاق می‌كند و كلام او كلام اوست. این شخص فقط و در كلام او دیگر خطایی راه ندارد. این كجا پیدا می‌شود؟! دیگر حالا كه همه شدند عارف و همه شدند علمای ربانی!