دیدگاه اهل معرفت نسبت به نهضت سید الشهداء علیه السلام، و نقد سایر دیدگاه‌ها

پس سالك زرنگ و آن كسی كه راه خدا را طی می‌كند، آن كسی است كه در وهله‌ی اوّل خود را در نظر بگیرد در كاری كه می‌خواهد انجام بدهد و در وهله‌ی دوّم به جوانب و حواشی و مسائل دیگر فكر كند. در وهله‌ی اوّل خودش را!

دیدید وقتی‌كه بچّه‌ها یك چیزی را می‌آورند، پدر یك شكلاتی می‌آورد، فرض بكنید كه یك میوه‌ای می‌آورد، یك چیز خوبی می‌آورد، چندتا هست، اوّل سهم خودش را برمی‌دارد، بعد نگاه می‌كند اگر زیاد آمد حالا یكی هم می‌دهد به خواهرش، یكی هم می‌دهد فرض كنید كه بچّه همسایه‌اش. او اوّل مال خودش را برمی‌دارد، اوّل تقسیم نمی‌كند، بعد حالا برای خودش زیاد آمد یا نیامد.

ما نه، ما برخلاف اینها عمل می‌كنیم! اوّل حساب دیگران را می‌رسیم، اوّل توجّه به نظر مردم می‌كنیم، اوّل توجّه به تخیلات می‌كنیم، اوّل توجّه به دیدگاه‌های افراد می‌كنیم، هیچ نسبت به وجود خود نظر نمی‌اندازیم، یك‌مرتبه تمام می‌شود وقت و می‌بینیم عجب؛ نمازمان شد آخر وقت، نمی‌دانم قرآن‌مان امروز فرض بكنید كه از بین رفت، ذكرمان فرض كنید كه از بین رفت. می‌آیند می‌گویند: كه آقا ما با حال خستگی‌ می‌شود بگوییم یا نمی‌شود بگوییم؟ نه! ذكر را كه با حال خستگی نمی‌شود گفت. چرا؟ چون آنچه را كه در مرتبه‌ی اوّل از اهمیت برای ما قرار دارد؛ خود ما نیستیم، كار ماست، اطرافیان است.

یك وقت مرحوم آقا رضوان اللَه علیه نشسته بودند با یك عدّه از علمای نجف در طهران در همان زمان سابق و راجع به مرحوم قاضی و حالات مرحوم قاضی و بعضی از مسائلی به نحو اشكال و انتقاد در آنجا مطرح شد. بعد ایشان رو كردند به آنها و گفتند: كه شما چه می‌گویید از یك همچنین فردی؟ آیا ایشان در راهش و سلوكش و مكتبش ایرادی بود؟ شما یك ایراد بیان كنید نسبت به راه او و نسبت به مكتب او و نسبت به كیفیت عمل او در آنجا. زیارت هر روزش قطع نمی‌شد، درسهایش قطع نمی‌شد، نمازش به این كیفیت بود، مراقبه‌اش به این كیفیت بود. شما چه ایرادی در این، نسبت به ایشان پیدا كردید كه حالا نسبت به او دارید انتقاد وارد می‌كنید.