تفاخر و کثرت طلبی در مكاتب مادى و ماتریالیستى‏

ببینید، این هَانَ عَلَیهِ الدُّنیا یعنی همین‌ها. خیال نكنید كه ایشان اهل زهد و اینها بودند؛ ان‌شاءاللَه در تتمه صحبت راجع به این مسئله مطالبی هست كه یك وقتی برای دوستان مطلب خلاف تداعی نشود. یعنی آسان گرفتن، آسان بگیرند و بعد هم بلند شوند بیایند عذرخواهی كنند. یكی از چیزهایی كه رفقا ما باید دیگر ترك كنیم این عذرخواهی است كه بعد از سفره و بعد از اطعام متعارف است و بسیار زشت است كه ما این عذرخواهی را انجام می‌دهیم كه: آقا ببخشید، مطّلع نشدیم، قابل شما نبود! آقا عذر می‌خواهیم، وقت نبود، آقا لایق شما نبود، آقا دیگر بیش از این در توان نبود! یا اینكه زودتر ... تمام اینها كفران نعمت است همه اینها كفران نعمت است بی‌بروبرگرد. ما برای چه داریم عذرخواهی می‌كنیم؟ این نعمتی كه الان در سر سفره است مگر این نعمت خدا نیست؟ مگر نعمت خدا نیست؟ یعنی این نعمت خدا قابلیت و لایقیت شما را ندارد؟ این صحیح است كه انسان یك همچنین حرفی بزند كه یك نعمتی را بیاورد برای یك مهمانی و برگردد بگوید آقا ببخشید این قابل شما نبود؟! قابل شما نبود یعنی چه؟ این حرف‌ها چیست؟

یك بار نشده بنده خود بنده به هر كیفیتی در عمرم یك همچنین مطلبی از دهانم در بیاید. اتّفاق افتاده بسیاری مواقع البته نه مثل این قضیه آقای حداد نه این‌طور اتّفاق نیفتاده برای ما، ولی مشابهش حالا یكی دو درجه بالاتر برای همه اتّفاق می‌افتد، اینكه انسان اطّلاع ندارد یا اینكه دلیلی ندارد برای چه؟ دلیلی ندارد. انسان می‌تواند تا آنجا كه از دستش برمی‌آید كار می‌كند نمی‌تواند نمی‌تواند. سرزده مهمان می‌آید بفرمائید خب هرچه هست می‌آورد. بارها می‌شد كه سرزده میهمان می‌آمد مرحوم آقا می‌آمدند و یك پنیر و نان برمی‌داشتند همان را می‌آوردند همان پنیر و نان. نه آقا ببخشید! نه اینكه آقا عذر می‌خواهیم! نه. عذر برای چه؟ مگر حتماً باید برنج مزعفر¹ و تیهو و قرقاول در جلوی مهمان بگذارند تا از شرمندگی بیرون بیایند؟! این حرف‌ها نیست.