آثار سوء مباهات و راه‏هاى مقابله با آن‏

مقصود از غفلت در این آیه شریفه غفلت به معنای اعم است؛ گرچه آن غفلت توأم با تقصیر باشد، توأم با كوتاهی باشد. افرادی كه آمدند در روز عاشورا سیدالشّهدا و اولاد رسول خدا را به قتل رساندند اینها افرادی نبودند كه از ممالك ترك و دیلم قبل از اسلام آورده باشند، یا از آن طرف افریقا و جزایر كارائیب، نخیر! افرادی بودند كه در شب عاشورا نماز می‌خواندند، روز عاشورا نماز می‌خواندند. وقتی‌كه می‌خواستند كشته‌ها را دفن كنند همین عمرسعد با لشگریان خودش بر كشته‌های خودش نماز خواند و سایر شهدا را به حال خود واگذار كرد. وقتی‌كه می‌خواست به سیدالشّهدا و اصحاب حمله كند عبارت اركبوا یا خیل اللَه می‌گوید. اسم اللَه را می‌آورد. در عباراتی از زیارات راجع به سیدالشّهدا علیه السّلام داریم و یتقربون الی اللَه بدمك اینها افرادی بودند كه بواسطه ریختن خون تو می‌خواستند به خدا تقرّب پیدا كنند.

آخر چطور می‌شود؟ تصور كنید. امام كه دروغ نمی‌گوید. چطور می‌شود یك فرد بیاید، نماز بخواند و روزه بگیرد و در مسجد حاضر بشود و بعد همین كه ابن‌زیاد می‌آید سر اریكه سلطنت و حكومت بنشیند، این فرد بیاید و جنایت‌كارترین عمل در عالم را انجام بدهد؟ مگر اینها همان افرادی نبودند كه به سیدالشّهدا علیه‌السّلام نامه نوشتند؟ در روز عاشورا سیدالشّهدا علیه السلام به یكی از اصحاب فرمودند: آن كیسه‌ای كه نامه‌ها را در آن قرار داده بودند، آن نامه‌ها را با خودتان بردارید بیاورید. آوردند همه نامه‌ها را در این بیابان خالی كردند. گفتند این نامه‌های كیست؟ این‌دست خط من است؟ اینها امضاهای من است؟ اینها همه سرشان را پایین انداختند. به این افراد ما می‌گوییم غافل، این دیگر غافل، غافل بسیط نیست. حجاج بن ابحر¹ كسی بود كه از فرماندهان لشگر كوفه بود و همین شخص كسی بود كه نامه داد برای سیدالشّهدا و از همه افراد در انشاء نامه دقیق‌تر نوشته بود و در نامه نوشته بود: ای فرزند رسول خدا در روز قیامت چه حجّتی در مقابل جدّت داری كه اقامه كنی. توجه كنید مسئله شوخی نیست. امروز هم همین است فقط زمانه عوض شده. دیروز هزار و سیصد سال پیش بود قضیه عاشورا، امروز هم همین است، فردا هم همین است. هر روز شمر و یزیدی هست، ولی هر روز امام حسین نیست.