ضرورت مصیبت برای تکامل انسان

أعوذباللَه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

وصلّى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبى القاسم محمّد

وعلى آل بيته الطّاهرين، و اللعنة على أعدائهم أجمعين‌

امام صادق علیه السّلام به عنوان در تتمّه و در ذیل مطالب گذشته می‌فرمایند وَ اذا فَوَضَ العبد تَدبیرَ نفسه علی مدبره هانَ عَلَیهِ مَصائِبُ الدُنیا اگر بنده امور خود را از ناحیه خدا بداند مصائب دنیا بر او آسان خواهد شد.

در مجالس گذشته صحبت بر این بود كه نظام عالم، نظام تعلّقات و نظام ارتباطات است. هر شخصی كه در این دنیا پا به عرصه وجود می‌گذارد همراه با این مطلب تعلّقاتی برای او بوجود می‌آید.

در وهله اول تعلّق به خود در عالم طفولیت و بعد همین كه كم كم پا به رشد می‌گذارد، تعلّق به اطرافیان و به جوانب می‌آید. در وقتی كه بدنیا می‌آید هیچ تعلّقی ندارد و خیلی تعلّق، تعلّق بسیط و صافی است؛ بدور از زنگارها و بدور از هوی‌ها. بچه وقتی كه بدنیا می‌آید فقط وجود خود را عرضه می‌كند، چیز دیگری همراه با خود به این دنیا نمی‌آورد و كم كم به تنها كسی كه تعلّق پیدا می‌كند مادر اوست چون مادر او رفع حوائج او را می‌كند به كس دیگری تعلّق ندارد. افكار او و آراء او و نظرات او تماماً افكار و نظرات بی‌تعلّقی و توحیدی است، ارتباطاتی كه دارد این ارتباطات همه توحیدی است.

هیچوقت دیده‌اید بچه های كوچك بر اساس روابط اجتماعی و معیارهای اجتماعی با همدیگر عُلقه برقرار كنند؟ مثلا چون این بچه، ثروت زیادی در خانواده اوست به این خاطر با او ارتباط برقرار كند! بازی كه می‌خواهد بكند بیاید سراغ این یا چون این بچه هوش و استعداد بیشتری دارد بچه های دیگر بر این اساس با او روابط برقرار كنند! یا این بچه چون لباس زیباتر و قشنگتری پوشیده اطفال دیگر بر این اساس با او ارتباط و روابط و دوستی و محبت برقرار كنند! هیچ اینها نیست، هیچ این مسئله وجود ندارد. فقط و فقط ارتباط بر اساس خود وجود اوست، بر اساس خود حیات و خود زیست اوست، بر اساس خود خلقت اوست بر این اساس است. كم كم كه این طفل بزرگ می‌شود به واسطه تربیت و فرهنگ خارج از خود به یك ارزشهایی در ذهن خود و در نفس خود تعلّق پیدا می‌كند.