مراتب انفاق در راه پروردگارمتعال‏ (۲)

انفاق عبارت است از صرف مال بلا عوض و بدون پاداش، پاداش عادی و پاداش ظاهری، اگر شما یك مالی را به یك شخصی انفاق كردید كه فردا بیاید دستی از شما بگیرد و هوای شما را داشته باشد به این انفاق نمی گویند اگر شما یك هدیه به یك فردی دادید به لحاظ كاری كه انجام داده، به این انفاق نمی گویند اگر شما یك قدمی برداشتید برای شخصی به این حساب كه فردا هم او قدمی برای شما بردارد، به این انفاق نمی گویند اینها را می گویند داد و ستد های متعارف به انفاق ارتباطی ندارد انفاق یك مقوله دیگری دارد، مقوله دیگری است.

كلام امام صادق علیه السّلام در اینجا ناظر به یك مسئله دیگری است اصلًا حضرت از دائره تعارفات، انسان را بیرون می آورند.

وقتی كه عبد در خود ملكیتی را نبیند نظر اونسبت به آنچه كه بر او احاطه دارد نظر دیگری خواهد شد وفرق خواهد كرد، دید و نظر او فرق خواهد كرد، توجّه به او فرق خواهد كرد، گرفتاری ذهنی و فكری برای او فرق خواهد كرد اینها همه مسائلی است كه انسان را در این تعلّقات محبوس می كند ونگه می دارد و نمی گذارد كه انسان حركتی كند وفقط انسان را در یك محدوده‌ی خوش آمدن ولذّت بردن وتا حدودی گرم بودن و با این مطالب انس داشتن، نگه می دارد بیش از این مقدار نمی تواند حركت بدهد.

امّا اگر انسان به اندازه كره زمین ملك داشته باشد ولی وقتی كه می خواهد از او جدا بشود همانطوری‌است كه می خواهد از یك صد تومانی جدا بشودبرای او دغدغه‌ی خاطر ندارد، هیچ دغدغه‌ی خاطری ندارد زیاد داشتن و كم داشتن در سلوك مطرح نیست. هیچكس، نه پیغمبر، نه امام علیه السّلام نه هیچیك از اولیاءخدا نیامدند و بگویند اموالت را در راه خدا كم كن، یك همچنین مسئله ای كسی نیامده مطرح كند، این تز، تز كمونیستها وملحدین است و افرادی كه نظرشان به تعلقات دنیا نظره، نظره مادّی است كم وزیاد را در مال می بینند نه در تعلّق، آنها یك همچنین نظری دارند.