مراتب انفاق در راه پروردگارمتعال‏ (۲)

أعوذباللَه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

وصلّى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبى القاسم محمّد

وعلى آله الطّيّبين الطّاهرين و اللعنة على أعدائهم أجمعين‌

امام صادق علیه السّلام می فرمایند:

«فَإذا لم یرَ الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ فیما خوَّلَهُ اللَه تعالی مِلكاً هانَ عَلَیهِ الْإ نْفاقُ فِیمَا أَ مَرَهُ اللَه تَعَا لَی أنْ ینْفِقَ فِیهِ»

اگر بنده در مقام عبودیت برای خود چیزی را نبیند و تملّكی را نسبت به خود احساس نكند انفاق در راه خدا برای او آسان خواهد شد، راحت خواهد شد. «هانَ عَلَیهِ الْإنْفاق» بر او آسان خواهد شد، سهل خواهد شد، گوارا خواهد شد، روان خواهد شد، بی درد سرو بدون پیچ وگره خواهد شد. انفاق در آنچه كه خدای متعال امر كرده كه در او انسان انفاق كند.

در جلسه گذشته اگر حضور رفقا باشد صحبت شد كه انفاق مراتبی و مواردی دارد، یكی از آن موارد، انفاق در مال است انفاق در مال اینست: كه انسان از اموال شخصی خود، در آن مواردی كه خدای متعال امر كرده است، در آن موارد انفاق كند، بگذرد، اهداء كند و عرض شد:

مرتبه پایین ادنی ی انفاق در امور مالی، انفاق در واجبات است كه انسان در امور واجب مثل كفّارات، زكوات، خمس، فطریه كه آنهم داخل در زكوات است، كفّاره، كفّاره ماه رمضان، روزه‌ای را قضا كرده تعمّداً، شصت مسكین را باید طعام بدهد، یا فرض كنید كه در حجّ مرتكب خطائی شده، خلافی شده، در روز من باب مثال: در حال حركت بر مركب مسقّفی سوار شده، خب باید یك گوسفند بدهد، اینها كفّارات هستند، اینها امور واجب هستند و این پایین ترین مرتبه انفاق است كه اگر نسبت به این مورد قیام نكند در روز قیامت معاقب است، خداوند عقا بش می كندو عذابش می كند، باید بپردازد وسر خدا هم نمی تواند منّت بگذارد و سر بنده خدا هم نمی تواند منّتی بگذارد چون اگر انجام ندهد آنطرف چوب وفلك و خلاصه مسائل دیگر وجود دارد. این پایین ترین مرتبه انفاق است و درواقع می شود گفت به این انفاق نمی گویند چون این یك مسئله واجبی است كه باید او را بپردازد و اگر نپردازد آنطرف حسا بش با كرام الكاتبین است. انفاق به این گفته می شود: كه انسان نه در امور واجب بلكه در امور مستحب بدون چشم داشت و پاداش از جیب مبارك خودش به مواردی كه خداوند متعال امر كرده صرف كند نه اینكه فرض كنید كه من باب مثال، آقا اجازه می فرمائیداز فلان مبلغ خمسی كه باید بپردازیم به فلان قوم و خویش ما، این مبلغ داده بشود! بله اگر قوم و خویشی مستحق پرداخت خمس باشد، سید باشد و محتاج و نیازمند باشد، انسان می تواند بپردازد، به اذن مجتهد هم می تواند ولی باید بگوید این ازمن نیست اگر جوری به او بپردازد كه او خیال كند از ناحیه اوست، نه برای او ثواب می نویسند ونه ازخمسی كه بر گردن اوست یك قران كم خواهد شد این را رفقا همه بدانند وبه افراد دیگرهم بگویند كه اگر شخص مؤدّی، به نحوی مال را اداء كند كه آن شخص خیال می كند كه او از جیبش می پردازد از پول‌خمس حساب نخواهد شد یعنی در واقع این هم از اینطرف رانده و هم ازآنطرف مانده خواهد شد نه ثوابی به او می دهند خمسش هم حساب نمی شود لذا خود بنده به بسیاری از افراد وقتی كه صحبتی راجع به این جهت می شود اوّل سئوال می كنم كه شما در فامیل و آشنایان كسانی ندارید كه نیازمند باشند بعد اگرمواردی بود با این كیفیت یا اینكه مثلًا آن شخص بگوید كه من این را ازطرف مجتهدی می پردازم یا ازطرف امام زمان این پرداخته می شود كه شخص تصوّر نكند كه این از ناحیه اوست یا اینكه فرض كنید كه من باب مثال، موارد و تبرئاتی است كه شخص در ملاحظات قوم وخویشی یا رفاقتی قراردارد ولو موارد، موارد مناسبی هم باشندها، فرض كنید كه می خواهد جهازی برای دختری تهیه كنند، زندگی یك جوانی را می خواهد سر و سامان بدهد كه اینها همه موارد، موارد مناسبی هست ولی از جمله مواردی كه دراین مورد بخواهد برای او صرف بشود نیست دراین گونه موارد باید از موارد تبرئات و اینها صرف كرد. حالا اگر شخص بخواهد بگوید من می خواهم از كیسه امام زمان خرج كنم، نه! حق ندارد، نمی تواند شخص در اینگونه موارد به حساب امام زمان علیه السّلام آن مال را درآن موارد صرف كند خداوند إنشاءالله بركت می دهد جیب مبارك را باز كند و از اموال مستحبّه تبرئی بپردازد ثوابش هم بیشتر است. هر چیز جای خود را دارد، هر سخن جایی و هر نكته مكانی دارد، انسان سر خود نمی تواند یك دخل و تصّرفاتی براساس سلیقه واظهار سلیقه ای داشته باشد.