مرتب سازی:
مراتب انفاق در راه پروردگارمتعال (۱)
8این خودش در ذات خودش متعلق و وابسته به مبدا و یك منشایی است چطور ممكن است آثار وجودی، مستقل از آن مبدا و مستقل از آن منشاء، لحاظ بشود؟ وقتی كه عبد در مقام عبودیت، وجودی برای خود ندید تبعاً آنچه را كه به او اعطا میشود آن را از خود نمیبیند و تبعاً آنچه را كه خدای متعال به او اعطا كرده است از نقطه نظر نگرش و عواملی كه میخواهد بر این مترتب و حوادثی كه میخواهد بر این بار كند آنها را هم مستند به ذات او میداند و در همان موردی انفاق میكند كه خدای متعال او را امر كرده است یعنی امام علیه السّلام در اینجا مورد را هم بیان میكند. سر خود نمیتوانی انفاق كنی، سر خود نمیتوانی این مال را بپردازی، سر خود نمیتوانی هر چیزی را خرج كنی.
باید ببینی خدا به توگفته در كجا خرج كن و در چه موردی؟ وكدام نوع از آن كیفیت مخارج؟ طبق همان باید انجام بدهی. در اینجا كم، در آنجا بسیار، در اینجا متوسط، در آنجا هیچ، در آنجا هیچ، هر چند توقع باشد، هیچ.
در بعضی از موارد انسان ممكن است به این قضیه ابتلاء پیدا كند شخصی از او توقع داشته باشد، خب بیخود توقع دارد. انسان صلاح نمیداند آن در آن موردی كه او توقع دارد خرج كند برای او صلاح نیست. بیخود توقع دارد، نباید توقع داشته باشد در یك مورد شخص اصلا توقع ندارد انسان باید در آن مورد خرج كند این مخارجی كه خرج میشود ....
دربسیاری از موارد شخص در مورد حیا، و در موقعیت نامناسب اجتماعی قرار میگیرد و آن انفاق را میكند این انفاق ارزش ندارد.
آقا میخواهیم در اینجا حسینیهای بسازیم شما هم در اینجا صاحب عنوان هستید فلان مبلغ هم آمدیم از شما بگیریم. خب میبیند این همسایه ها هستند در اینجا، اگر ندهد بد است میگویند حاج فلان در اینجا نداده فلان حسینیه میخواهد خرج بشود این هم شروع میكند یك مبلغی را پرداختن! این مبلغ فایدهای ندارد. یك قَران به حسابت نمینویسند، یك قَران، بی رودروایسی.