ارتباط مردان و زنان از نگاه اسلام

از آن‌طرف حقوقی هست كه رعایت آن بر زن الزامی است و آن موارد هم ذكر شده. در مسئله روابط بین طرفین و در مسئله اطاعت از شوهر در خارج نشدن از منزل و كسی را به منزل نیاوردن و همین‌طور رعایت مسائل زندگی طرفینی در آن حدودی كه اسلام تعیین كرده. اینها از جمله مسائلی است كه رعایت آنها بر طرفین الزامی است و عدم رعایت آنها نسبت به اساس مسئله زندگی ضربه جدّی وارد خواهد كرد.

امّا از آن‌طرف در اسلام قوانین و مقررّاتی داریم كه رعایت آنها از نقطه نظر استمرار زندگی و بقاء زندگی بسیار حیاتی است ولی از نقطه نظر تخلّف مستوجب قوانین كیفری و حقوقی نخواهد شد. فرض كنید كه ایجاد ناراحتی در منزل، یا سوء اخلاق و سوء خُلق از طرفین در منزل، یا تضییقاتی كه یكی از طرفین بر دیگری وارد می‌كند از نقطه نظر ارتباطات. اینها از نقطه نظر كیفری مستوجب كیفر نیست. امّا از نقطه نظر بقاء و دوام زندگی براساس زندگی اسلامی و زندگی كه طرفین را به سعادت برساند، نه موجب ركود و خمود و توقّف آنها در سیر و در كمال بشود. چون زندگی‌ها متفاوت است؛ بعضی از زندگی‌ها موجب رشد و حركت انسان است و انسان با فراغ بال و آرامش خاطر می‌تواند در سایه این سكونت و اعتماد و اطمینان به آن نقاط كمالی كه هدف از زندگی و تشریع شارع است دست پیدا كند. بعضی از زندگی‌ها نه! آنها دائماً در حال اختلاف و كشمكش و تشویش و اضطراب هستند و افكار دائماً دستخوش این تغییر و تحوّلات است. طبعاً فكر آرام و نفس آسوده از دغدغه و كشمكش‌های خانوادگی وجود ندارد تا بتواند به مسائل اصلی بپردازد.

باید دانست كه آنچه برای اسلام در انعقاد مسئله زندگی و تشكیل كانون زناشویی اهمیت دارد دو مطلب‌است: مطلب اول: بقاء این زندگی به نحوی كه این بقاء مانع و سادّ از انفساخ و متلاشی شدن كانون خانوادگی باشد. مطلب دوّم كه اسلام نسبت به این مسئله توجه دارد مسئله مهیاكردن محیط و ظرف مساعد برای رشد و تكامل طرفین است. این مسئله در اینجا مورد نظر ماست.