دیدگاه مكتب اسلام نسبت به كیفیت ارتباط و تعامل میان زن و شوهر

برداشت نویسنده از یك هنر اسلامی فقط ساختن و تركیب آجرهایی است كه روی هم دیگر چیده شده، این اسمش تمدّن اسلام است؟! امّا به جای این آیا شما آمدید بگویید كه در این تمدّن، در این زرق و برق، در این حكومت‌ها، در این خلافت‌ها، در این حكومت‌های اموی، عباسی، بنی‌مروان چند نفر «انسان» به جامعه تحویل داد؟ این حكومت‌ها چند نفر «انسان كامل» به جامعه تحویل داد؟ حاكم اسلامی كه با زن زانیه زنا می‌كند و بعد صبح به مسجد می‌رود و نماز دو ركعت را سه ركعت می‌خواند، این نمی‌تواند یك تمدّن اسلامی برای ما بیاورد! این كاری كه بخواهد انجام بدهد قصر می‌سازد. شما نگاه به قصر می‌كنید، از آن عكس برمی‌دارید، در كتابتان به عنوان تمدّن اسلامی می‌آورید. آن حاكم اسلامی كه دستور می‌دهد در بالای كعبه بساط شراب برای او پهن كنند، او نمی‌تواند با حكومت خود افتخاری را بر افتخارات اسلام اضافه كند.

آن افتخار دارد كه وقتی در جنگ یكی از افراد مسلمان افتاده، شخصی می‌آید برای او آب ببرد او می‌گوید: فلان رفیق من از من تشته‌تر است برای او ببر، برای او می‌برد می‌گوید: آن شخصی كه در آنجا افتاده تشنه‌تر است، به آنجا می‌رسد می‌بیند از دنیا رفته، برمی‌گردد به این دومی می‌بیند از دنیا رفته؛ این برای ما افتخار است. افتخار برای ما این است كه یك شخص یك ذبیحه را می‌كشد، قربانی می‌كند و بعد مقداری از او را برای همسایه می‌برد، همسایه‌ای كه می‌داند گرسنه است. همسایه می‌گوید: گرچه من گرسنه هستم آن زن می‌گویدها و بچه‌های من گرسنه هستند اما این همسایه بغل‌دستی من هنوز نتوانسته است اطفال خود را از گرسنگی آرام كند، برای او ببر. این می‌شود افتخار اسلام. نه اینكه سنگ روی سنگ بگذارند، اسمش را تمدّن اسلامی بگذارند. این حكومت‌ها چند تا از این زن‌ها درست كرده؟ این حكومت‌های اسلامی چند تا از این مردها درست كرده؟ چند تا از این افرادی كه به فكر تكامل روحی خود هستند درست كرده؟ مسئله این است.